Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zaskrzypiały

kolejny raz
drepczę
bosy zbieram myśli
z podłogi układane finezją ikebany
bukiety w ciszy bez ciebie
nocne deski

byłem taki zakręcony
kiedy wylewałaś na mnie wilgoć
twój obraz
pieprzony uparciuch
nie chce odejść
zdjąłem nawet zegar ze ściany
chcąc zeskrobać z niej czas
tylko gwóźdź pozostał wierny

cholera
nic nie daje
wciąż słyszę to skrzypienie

a może by tak
pozrywać z podłogi ślady
no dobra
ale co jeszcze
wiem
porąbię nasze łóżko
za bardzo przypomina
kiedy pachnie twoimi udami
ja pierdolę
idzie oszaleć
mistrzyni mistyfikacji
zawsze umiałaś mnie wkurwić
jak nikt
wyprowadzić z równowagi
ale też jak żadna
potrafiłaś kochać
nie wiem kto pierwszy
to już nie ma znaczenia

w szafie pozostał twój zapach
i twoja halka
chyba tak to się nazywa
nigdy się nie nauczyłem
sukienka czy spódnica
wiesz ta turkusowa
prześwitująca
w którą ubierałaś moje pożądanie

teraz
pościelę nią sny
rozłożę zamiast prześcieradła
i chronicznego braku

tak
tylko po co
przecież już zrabowałaś marzenia
zabrałaś je
razem ze swoją nagością
ech
co tam wspomnienia poezja
drepcze boso

bez sensu
dwa na przód trzy do tyłu

zerwałem te deski
do gołego betonu
pamiętasz kładliśmy je razem
napaliłem nimi w kominku
ale w mordę
ten płomień również przypomina
i skrzypi pieprzony
tak samo jak one

rany jak bardzo
weszłaś w mój krwioobieg
dawką uniesień podaną na tacy
rozkoszy do tego stopnia
penetrujesz neurony
rozszerzasz
tętnice że aż jesteś
we mnie cała
jak dobra szkocka
w kratkę

znasz mój sekret
choć nie byłem łatwy
wiesz jak rozszczepiać zmysły
pozwól że teraz ja
whiski moja żono
chciało by się

zanucić twoje zdrowie maleńka
gdziekolwiek jesteś

to jest we mnie
wciąż skrzypi
i więcej nie wymagam
tylko ostatni raz
proszę
w serce które pęka

pocałuj mnie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Omagamoga   Dziękuję za tę odpowiedź i rozumiem frustrację, którą za nią słyszę. Mam wrażenie, że mówimy o dwóch różnych znaczeniach słowa „system". Ty piszesz o systemie w sensie szerszym - władzy, instytucji, które chcą kontrolować i uciszać niepokornych, wybitnych ludzi. I masz w tym rację.   Ja natomiast miałam na myśli konkretnie system oświaty w Polsce – np. sposób finansowania zajęć dodatkowych. Nakłady na wsparcie dzieci z dysfunkcjami są znaczące, co jest słuszne. Ale dzieci wybitnie zdolne są traktowane po macoszemu, bo panuje założenie, że „poradzą sobie same". A jak dobrze wiemy – wcale nie zawsze sobie radzą. Często nie  otrzymują żadnej propozycji rozwijającej ich  talenty czy zainteresowania. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No właśnie - psycholog szkolny już odpowiednio by zaszufladkował.  W pierwszym roku mojej pracy poznałam ucznia z klasy czwartej, który zawsze się dziwnie uśmiechał, jak ktoś go upominał. Był to bardzo zdolny chłopiec, który uwielbiał wszystko rozkręcać i sprawdzać , co jest w środku. Więc często bywał na "dywaniku". Kiedyś go zapytałam, co czuje, jak słyszy ostre słowa pod swoim adresem? Odpowiedział, że się boi i mu w środku coś "drży" , dopowiedziałam - i się uśmiechasz wówczas. Tak - przyznał. Ewidentnie była to jego reakcja na stres - i to dziecko nadal nie otrzymało żadnej pomocy przez "system". Ani psychologicznej, ani dydaktycznej.  Kupiłam mu pozytywkę - miał zadanie, ustalić jak działa jej mechanizm:))) Mam nadzieję , że nie zanudziłam.  
    • Jabłko: Jestem pełne słodyczy. Pomidor: A ja mam treściwy smak. Jabłko: Posiadam piękne kształty. Pomidor: Raczej ja – naśladujesz.   Trwał spór, postanowiłem zbić pomidor i jabłko na keczup oraz przecier.      
    • życie to droga pełna drzew i gwiazd to droga która ciągle uczy nas   życie oceanem zdarzeń marzeń snów i łez bez nich życie byłoby jak smutna twarz
    • @Anna1980 ładnie i zwiewnie i tak naturalnie wyszło :) Pzdr.
    • @hollow man   To właśnie ta pułapka -  zaczęliśmy wierzyć, że menu smakuje lepiej niż potrawa. Mapa daje nam złudne poczucie bezpieczeństwa i kontroli, ale to na terytorium – w tym nieuregulowanym, pełnym błota i zakrętów świecie - dzieje się życie. Może te wspomniane wcześniej "błyski" to po prostu miejsca, gdzie mapa się przeciera i wreszcie czuć pod stopami prawdziwy grunt?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...