kobieto

[Kraft_]

prawdziwa
wiesz
odprowadzasz za kolana
dłonie wędrujące w milion ud
moja ślina twoje wnętrze
rozwartym oknem
na oścież otwieram
delektuję
rozkoszy znamienity smak
stwardniałych sutków
które w sobie noszę na zawsze
i płatki róży
pachnące środkiem twojej wilgoci
rozchylone delikatnie
upiłem się nimi

wypływasz nie mam kaca
chodząca zmysłowość
za to warto umierać

[Agnieszka K]

Bardzo miły i subtelny wierszyk ;-) Daję plusik ;-)
"pachnące środkiem twojej wilgoci
rozchylone delikatnie
upiłem się nimi"
Trafne, słodkie i delikatne ujęcie sedna sprawy. podziwiam Twoją poezję. Zapewne nie ja jedna ;-) ;-) ;-)
Pozdrawiam