Kiedy byłem małym chłopcem II

[M_Patriota]

Kiedy byłem małym chłopcem
Zapędzałem się na kwieciste łąki;
Zapachy różno wonne otulały mnie,
Byłem natchniony jak mały anioł.

Czułem na sobie ulotną lekkość
Jak nektarowy motyl
I takową duchową natchnioną skłonność,
Jakobym wonnością się podtruł.

Dzwonki dzwoniły mi w uszach,
Kiedy je zrywałem, przestawały.
Jaskier przerażał kurzą ślepotą,
Aż z klęczek przerażony wstawałem.

Stare olchy wiatrem gadały,
Cień nad głową się kołysał.
Ptaki śpiewem się witały,
Źrebak wkoło kobyły hasał.

Ojciec ze stryjem łąkę kosił -
Szelest spod kos chrobotał.
Byk łańcuchowy muczeniem wody się prosił,
A stryj z ojcem kosą dalej robotał.

[Ian Duma]

Motyle, anioły, kwiaty, wiosna etc. Wszystko co kocham. To bardzo dobrze, że swoje młodzieńcze(?) czasy kojarzysz w tym wierszu z wiosną. A na wsi wiosną jest prześwietnie. I mam nadzieję, że tą kosą cięto jedynie przerośniętą trawę... Ja chcę tak myśleć tylko wtedy ten wiersz ma dla mnie takie znaczenie ;).
Wiosennie pozdrawiam!

[M_Patriota]

Możesz być spokojny. W czasach mego dzieciństwa, łąkę koszono na przełomie czerwca i lipca, a nawet i w lipcu.
Zatem zapewniam, że z pewnością nie był taki żal ścinać kosą tak piękną i pachnącą łąkę, a było to koniecznością,
bo w niektórych miejscach choć jeszcze kwitła, ale w niektórych już przerastała, jak to łąka.
W tym miejscu i w tym czasie, gdzie ja przebywałem, trochę dalej, niż ojciec ze stryjem,
co zwalali kosą łąkę na pokos, miałem taki odlot, jak w wierszu.
Wiosennej wyobraźni w środku zimy życzę. Pozdrawiam serdecznie.