Naparzony erotyk

[Jacek_P.]

Wieczorną porą nieraz mi się marzy,
jak ona parzy się, parzy się, parzy...
a w tym parzeniu ma czar i wdzięk, i szyk;
tak parzyć się już nie potrafi nikt.
I dalej marzę wśród bezsennych nocy,
że parząc się nabiera wielkiej mocy,
a potem taka naparzona cała,
swą mocą na mnie coraz bardziej działa.
W oczekiwaniu krew pulsuje w skroniach,
jej kształt w spragnionych celebruję dłoniach
i patrząc na nią w niebiańskim zachwycie
czuję, że mógłbym oddać za nią życie.
W końcu na fotel padam czy na łóżko,
namiętnym gestem ujmuję jej uszko,
z lubością chłonąc aromat gorzkawy,
podnoszę do ust. Ją – Filiżankę Kawy!

[anuncja em]

Cyżby pod wpływem reklamy...;-)
Na zasadzie skojarzeń mnie coś podobnego wyszło z kotką
pozdrawiam
an.em

[Arena Solweig]

Przyznaję – zapytałam siebie od razu : kawa czy herbata ? Kilka chwiejnych rytmicznie momentów, ale przede wszystkim ostatni wers – nie lepiej : podnoszę ją do ust – filiżankę kawy ? Dla zmylenia zmieniłabym "patrząc w jej oczy" zamiast "na nią" dwa razy zbyt blisko siebie… ale ogólnie z humorem i w długie wieczory (właśnie, czy to dobrze na wieczór ?) rozbudza wyobraźnię…
Pozdr.Arena

[Jacek_P.]

No niestety. Wiem, że dla inteligentnych ludzi od początku jest to łatwe do rozszyfrowania, w przeciwieństwie do Twoich malin, które znacznie bardziej zaskakują. Nad zakończeniem trochę się nagłowiłem i wiem, że nie jest ono perfekcyjne. Ale to, co proponujesz, było brane pod uwagę i raczej nie pasi. Dramatyczna przerwa po słowie "Ją" - trochę ratuje. Natomiast "patrząc na nią", kurcze, jakoś uszło mojej uwadze. Masz rację! Tam jest dwa razy "nią" To trzeba zmienić! W ogóle napuszona patetyczność całości, byłaby okropna, gdyby to było na serio, ale tu, podobnie jak u Ciebie, ma zwiększać wagę puenty.
Dziękuję Ci Areno! No i pozdrawiam patetycznie
Jacek

Wieczorną porą nieraz mi się marzy,
jak ona parzy się, parzy się, parzy...
a w tym parzeniu ma czar i wdzięk, i szyk;
tak parzyć się już nie potrafi nikt.
I dalej marzę wśród bezsennych nocy,
że parząc się nabiera wielkiej mocy,
a potem taka naparzona cała,
swą mocą na mnie coraz bardziej działa.
W oczekiwaniu krew pulsuje w skroniach,
jej kształt w spragnionych celebruję dłoniach
i oniemiały w niebiańskim zachwycie
czuję, że mógłbym oddać za nią życie.
W końcu na fotel padam czy na łóżko,
namiętnym gestem ujmuję jej uszko,
z lubością chłonąc aromat gorzkawy,
podnoszę do ust. Ją – Filiżankę Kawy!

Tobie też Anuncjo dziękuję i pozdrawiam i ciekaw jestem Twej kotki. ;)

[Izabela Sławińska]

bardzo zabawny wiersz:) podoba mi się:)

[PiątaPoraRoku]

:) to co lubię:) z humorem i polotem:)