Pierwsze kroki. Ślub. (szkic)

[izabela walter]

i poszła tam. a był taki ślub
co nie spełnia marzeń. a nawet
nie dorasta do pięt przyzwoitości.

jej zapuszczone kosmyki rudziały
w świetle amatorskiego flesza,
przykurczony frak doskonale uzupełniał
zoraną twarz z nisko pochylonym czołem.

w dusznej kapliczce garstka przydrożnych
gości dobrymi intencjami przeganiała demony.
a i tak wiedzieli swoje.

taka młoda i wpadła po uszy. jak gąbka nasiąkała
ich klimatem; dzieci kwiaty i wszelkie atrybuty.
a myśleli że to taki kaprys. tak dobrze zdała
na studia i zapowiadała się. mimo kompleksów.

(głuchy stukot wisiora z ostatniej ławy obijał
się echem po o ich tomaszowych minach)

i przymykali oczy, a ta brnęła coraz głębiej.
w brudnej kanciapie przy wysypisku marzeń
rozdawała te swoje niedojrzałe emocje; ekspert
od zabezpieczeń stracił koncepcję. czy to jeszcze
miłość czy już brak piątej klepki?


a na zdjęciach w wąskich kącikach ust tańczył uśmiech.
poza kliszą, dojrzała na jej plecach dwa skrzyżowane palce.

[Roman Bezet]

Choć za bardzo nie lubię takich opowieści snutych w wierszach - przeczytałem do końca, tam znajdując nawet więcej niż na początku. Opis jak opis - solidny i gęsty. Rażą mnie: porównanie - "nasiąkła jak gąbka", metafora "wysypisko marzeń", przerzutnia "obijał / się". Rozumiem, że stylizuje Pani na mowę potoczną, ale można ciekawiej (np. "nie dorasta do pięt przyzwoitości").

A to może być motto dla wielu tu piszących "ekspertów":
czy to jeszcze
miłość czy już brak piątej klepki?

pzdr. bezet

[Messalin_Nagietka]

piękny opis - kurcze, żebym to tak ja - Izabelo - co znaczą te skrzyżowane palce? podpowiedz - poza tym prosiłbym Cię o zrozumienie ponieważ Twój wiersz troszkę w prozę skręcił - (mea sugestia)
MN