wieczór na cmentarzu

[Bernadeta Tadych-Manuszew]

jesienna zaduma
dopełnia się ciszą

blask zniczy
rozjaśnia dusze

krople deszczu
trzaskiem rozgrzanego szkła
budzą uśpione aniołki

na moim ramieniu
usiadł buro-złoty liść

strzegł mnie
przez chwilę
jak ojciec

[adam hoff]

na moim ramieniu
usiadł liść

strzegł mnie
przez chwilę
jak ojciec

Tylko w tej formie - dyskretnej i skupionej, bez nachalnego, dyżurnego banału : jesiennej zadumy, ciszy, zniczy, duszy, deszczu i aniołków...

[Bernadeta Tadych-Manuszew]

dziękuję z uśmiechem

[Ran_Gis]

-jak żyłem też się bałem przechodzić nocą koło cmentarza..

poz R

[Gość]

pustawo na tym cmentarzu

[a._mrozinski]

Nie najgorzej. Początek banalny, ale zakończenie dobre. Być może warte lepszego wiersza. A "buro-złoty" zdecydowanie mi się nie podoba.