Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Witam, kiedyś umieszczałem tu swoje wiersze, lecz przestałem.. kilka nowych się pojawiło, jednym chciałem siępodzielić:

Widziałem spadające słońce
rozbiło się
miliardami szkieł
w oku
Jednocześnie
utonęło w oceanie
smutku
bólu
rozpaczy
Straciło swą czerwień
i kształt niesymetrii
zatoczyło się
od myśli
prowadzących do wiecznosci
co dobre
schowałem
sekundę do przodu

użyję tego
gdy przyjdzie mi
wszystko naprawić

Jestem jedyną łodzią
w morzu
zakłamania
**************


Proszę o wyrozumiałe komentarze ;D

Opublikowano

Nadużywane są słowa "ból", "smutek" w poezji. Chciałoby się rzec: "To Internet!", ale pracujmy nad poprawnym pisaniem - szczególnie na tego typu portalach. O co chodzi? O proste błędy np.: "widziałęm", "sekunde".

Przechodząc to treści wiersza, zastanawia mnie - kim jest osoba mówiąca? Mesjaszem? Wymyślonym (może morskim) podróżnikiem, który tylko siebie widzi jako ratunek dla świata? Ciekaw jestem, abstrahując słowa Grochowiaka, co miał na myśli autor.

Opublikowano

"Jestem jedyną łodzią
w morzu
zakłamania"

powyższy cytat zakrawa na megalomanię. A wiersz jest niestaranny, poszatkowany i bez głębszej treści. Od smutku, rozpaczy i upadłego słońca aż bije blask z powodu wyświechtania. Pozdrawiam.
Czy nie byłam wyrozumiała? Byłam. Proponuję przeczytać swój wiersz kilka razy, przyjrzeć się, jak wygląda.:) (n.p. wielkie i małe litery) Życzę powodzenia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...