sto jeden milczeń

[Marek_Lisiński]

Sto jeden milczeń,
dzieci skulone,
oddech ciężki,
zimno.

Dusze rozerwane,
dojrzały błyskawicznie,
jak Titanic,
posiwiały szybko.

Złym dotykiem karmieni,
w przekonaniu winy,
żyją na granicy,
krzyczą upodleni.

Jak armia gotowi,
w okopach schowani,
czekają na rozkaz,
chcąc zabliźnić rany.

Ręce precz do Boga,
gesty i symbole,
tego nie wybaczą,
chyba że nad grobem

[Beata Piłat]

tak , ciało wytrzyma dużo i wyzdrowieje , ale dusza ,zwłaszcza rozerwana, na zawsze może krwawić i choć słowami wybaczamy ,ona nie da się uspokoić ,wiersz podoba się, pozdr.

[maria_bard]

Jakoś bardzo górnolotnie i przez to gubi się sens, bo nie nadążam za wyliczonymi nieszczęściami. Dlaczego "rozerwane dusze dojrzały jak Titanic"?


"Jak armia gotowi,
w okopach schowani,
czekają na rozkaz,
chcąc zabliźnić rany."

ta strofka rozpoczyna czekanie na atak, bo i armia, okopy i rozkaz, a tu - nagle miłosiernie chcą rany zabliźniać. Pewnie jestem niemądra, ale metafory są zbyt zawikłane. Pozdrawiam.

[olga fil]

Ciekawy tytuł.
Titanic bardziej kojarzy mi się z przedwczesną śmiercią.
Chyba nawet nie zdążył posiwieć.
Pozdrawiam Autora.
o.