Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czas

Prątek Kocha
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/129268-czas/

Rekomendowane odpowiedzi

Prątek Kocha

Prątek Kocha

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Poznałam je dziś w tramwaju. Były stare i smutne. Obite w plastik i czarną skórę z miedzianymi dodatkami. Boleśnie spoglądały w dół a na ich przymkniętych powiekach widniał wytatuowany napis: Pomyłka. Zdeptał je czas odganiając to, co ładne i mnąc kartki wydrukowanego na nich kieszonkowego wydania historii powszechnej. Wiem, że wstydziły się tego. Szlochały...

Przyglądając się im zapomniałam. Zapomniałam pamiętać. Zapomniałam oddychać. Zapomniałam być.
Poznałam dziś w tramwaju stare stopy młodej dziewczyny. Były o kilka dekad starsze od jej oczu, ust i dłoni...nawet od tramwaju.

Dlaczego? Czy ktoś okradł ją z jej młodych stóp? Czy może jej stopy, niezależnie od reszty, tak bardzo wybiegły w przyszłość? Czy to może taka nowa moda, by części ciała pożyczać od rodziców...?

…

Wiedziałam, że człowiek łączy czas i różne jego wymiary. Ale dziś w tramwaju pierwszy raz zobaczyłam człowieka z czasu złożonego, czasem spowitego, zszytego - czasu definicję.

Odszukam młodą dziewczynę ze starymi stopami. Na srebrnej bransolecie zawieszę ją sobie na nadgarstku. I każdego dnia patrząc na tarczę jej stóp szukać będę najkrótszych połączeń między teraz a zaraz. I każdego dnia patrząc na tarczę jej stóp pamiętać będę, że już jutro będzie zima a dziś jeszcze - moje stopy będą stare...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/129268-czas/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Christine
      Przebity bak

      Przez Christine · Opublikowano

      @Simon Tracy   Niesamowity tekst! Obraz ciała i psychiki jako rozpadającej się maszyny działa tu wyjątkowo sugestywnie. Bardzo mi się podoba! 
    • wiedźma
      trickster

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man @hollow man Mamy tu chłopca/ nie mężczyznę / ukazanego w różnych maskach. Pokazuje je na zmianę. Sam tytuł jest także sugestywny.  W pierwszym czytaniu ;)  zinterpretowałam w formie zbliżonej do @Berenika97. Za drugim razem zwróciłam uwagę na budowę.  Mamy tu 12 wersów o tym jak zakłada maski. Zmienia swoje rolę  pod konkretną sytuację, testuje granice.  W ostatnich wersach pojawia się powtórzenie słowa" prawdziwy". Zastanawia mnie czemu tylko wtedy jest taki. To nie jest oczywiste. Można to odczytać tak, że faktycznie tylko przy niej nie pozuje.   Moim zdaniem można to także odczytać tak, że " prawdziwie smutny " ,  "prawdziwie radosny " to podkreślenie.  Myślę, że gdyby faktycznie był prawdziwy to nie musiałby udowadniać tego jak bardzo umie być nieprawdziwy dla innych .  Tu z kolei można to znów odwrócić,  że puenta jest prawdziwa a pozostałe wersy są pozą.  Uważam, że można by to porównać do kameleona emocjalnego, który zmienia swój " kolor" emocji pod konkretną sytuację lub jak tu - osobę. Ma całą gamę masek na różne okazje.  Wiersz pozostawia sporą swobodę interpretacji. Wywołał u mnie refleksję. Dziękuję,  pozdrawiam.   
    • piąteprzezdziesiąte
      Ostrowidz*

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @iwonaroma Bardzo mi miło, dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Masz avsolutną rację, że świat jest niesamowity, zwłaszcza świat przyrody. Szkoda, że go niszczymy. Pozdrawiam.   @aff Dobre wiadomości budują naszą szarą codzienność. Bardzo dziękuję za wizytę i pozdrawiam   @Benjamin Artur  @Rafael Marius  @Poet Ka  @Gra-Budzi-ka Bardzo Wam dziękuję  
    • Christine
      Nie lubię Warszawy

      Przez Christine · Opublikowano

      @A.Between   Śliczny wiersz! Jestem pod dużym wrażeniem! Czy Warszawa symbolizuje każde duże miasto, które Cię rozczarowało? Czy raczej to coś bardziej osobistego? : )  Pytam , bo ja bardzo lubię Warszawę.:) W każdym razie wiersz bardzo mi się podoba! Pozdrawiam.
    • Christine
      Gdzie rdzewieją miecze: 91. Granice, które nosimy w sobie

      Przez Christine · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to pragmatyczne spojrzenie na upadek imperium i ludzką naturę w obliczu ostateczności. Narrator –żołnierz grecki  w służbie u Persów  widział już zbyt wiele, by oszukiwać samego siebie.  Znowu psychologiczny tekst - niesie uniwersalizm!  Świetny!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...