Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kamień mchem porośnięty
księżycowa latarnia
ciepły wiatr i obecność
świerszcza.

Tylko tyle wystarczy aby
miło spędzić letnią noc
bez puchowej poduszki,
kołdry, nocnej lampki
i hałaśliwego radia .

Tylko tyle potrzeba żeby
poczuć prawdziwy smak
wolności którą upiększa
tajemna liczba gwiazd

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pięęękna letnia noc, i ktoś obok, kto zna twoje sny, tylko tyle, i aż tyle :))
podobasiem kłaniam się WAldi:))


Witaj Jagodo - cieszy mnie to co napisałaś pod wierszem .
Dzięki za odwiedzenie i miły kom.
Życzę miłego wieczoru
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



kamień porośnięty mchem
księżycowa latarnia
ciepły wiatr i
aż tyle


Witaj, tyle zabieram :)
Pozdrowienia Waldemarze.

Witaj - tyle zabierasz ile uważasz - jednak uważam że to i tak dużo .
Dzięki za odwiedziny i owe zabranie .
pozd.
Opublikowano

Waldku miły, zerknęłam o Twoich letnich wspomnień albo lepiej - oczekiwań. O tej porze, na dodatek bez śnieżnego pocieszyciela, ten wiersz czyta się tak, jak się je pierwszą kromkę chrupiącego chleba z masłem po długiej diecie. :)))
A gdyby tak nie ucinać wersów zbyt szybko? I gdyby wyglądało to tak: ?

Kamień mchem porośnięty,
księżycowa latarnia,
ciepły wiatr i obecność świerszcza.

Tylko tyle wystarczy, aby miło spędzić letnią noc
bez puchowej poduszki, kołdry, nocnej lampki,
hałaśliwego radia.

Tylko tyle potrzeba, żeby poczuć prawdziwy smak wolności.
Upiększy ją tajemna liczba gwiazd.

Skoro stawiałeś kropki, to i przecinki dodałam. Konsekwentnie. Troszeczkę zmieniłam kilka słów, szczególnie w ostatniej strofie, ale tylko odrobinkę :))) Co Ty na to? Nie pogniewasz się? Mnie lepiej czyta się w takiej wersyfikacji. Uściski słoneczne. Elka.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Elżbieto - Tak mniej więcej ten wiersz wyglądał pierwotnie , lecz coś mnie skusiło
by poucinać wersy .. a teraz widzę że faktycznie twoja racja górą .
Miło że wiersz zatrzymał , i zasmakował jak owa kromka chleba .
Wielkie dzięki .
pozd. i życzę miłego

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • @KOBIETA   Dopraw mnie sobą! Smacznie mnie zjedz! W świetlistą obecność, znikających świec.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...