Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zmierzchaniec

Anna_Para
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Agnieszko:

Dziękuję pięknie. Cykl ballad stylizowanych na Leśmiana jeszcze się rozrasta. Po "Switańcu", "Zmierzchańcu", "Połudńcu" będzie (już jest) "Marzeniec". Pozdrawiam, dziękując wdzięcznie za czytanie i komentarze,

cieplutko,

Para:)

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Anno Rebajn:

Bardzo mi miło. Tak samo jak innym moim miłym Czytelniczkom polecam cykl: "Świtaniec", "Zmierzchaniec", "Południec", "Marzeniec". Dzięki za pozytywną konkluzję,

cieplutko pozdrawiam,

Para:)

Oxyvia

Oxyvia

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki, nie wiedziałam, nie było mnie kilka letnich miesięcy, na pewno nadrobię braki. :-)
Nie tylko Leśmian pisał w podobnym stylu, Tuwim też, i trochę także Czechowicz... i pewnie znalazłoby się jeszcze kilku. Uwielbiam takie pisanie.
  • 1 miesiąc temu...
szarobury

szarobury

Opublikowano
Opublikowano

No cóż Młoda Damo, przeczytałem wszystkie 119 Twoich wierszy jakie udało mi się odnaleźć. Z pewnych prywatnie znanych powodów był moment, że bałem się komentować. Nie przypadkiem wybrałem właśnie ten Twój utwór aby napisać kilka słów podsumowania-podziękowania. Nie ulega wątpliwości, że jesteś Poetką włśnie przez "P". Podróż przez te Twoje wiersze nie była czasem zmarnowanym i dzielnie zniosłaś moje zachwyty. W tym utworze zmuszasz czytelnika do kompromisu - "gromnie niedojrzały" , "zaczerpnać zdroju" "zmierzch omieszka". Przy pierwszym czytaniu moja gotowość pójścia na kompromis była nie za wysoka. I poszedłem dalej do coraz bliższego końca wedrówki. Patrząc na datę, ten utwór jest jeszcze w Tobie świeży swoimi obrazami. I nie jest to banalny, tuzinkowy utwór. To wiersz z fantazją i niebywałym kolorytem, z zadziornym pazurkiem. Chociaż opuściłem go dość pospiesznie, to jednak jad zapuszczony do mózgu zaczął działac i doszedłem do wniosku po kilku godzinach, ze te okrojenia akcentują jeszcze klimat i koloryt wiersza. Pozdrawiam

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gratuluję wytrwałości!
Nazwanie mnie "Młodą Damą" szczerze mnie rozczula. Wszak oboje mamy po 100 lat!

To ledwo 1/3 z tego, co powstało na przestrzeni 2 i pół roku. Reszta się gzi w Warsztacie.

"Zmierzchaniec" to z pozoru jedynie zabawa w stylizację na Leśmiana. Jest w istocie wierszem bardzo osobistym, z gatunku tych, które potępiasz, bo nadto hermetyczne, zamknięte w subiektywnej, niezwykle osobistej topice.
Niezwykle wdzięczna za wybór tekstów, podróż po zapomnianych wierszach, nisko się kłaniam, cieplutko pozdrawiam Czytelnika,

Para:)

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      Bagaż niezręczny

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Lidia Maria Concertina cudny, bliski mi klimatem, choć udekorowany Twoją wrażliwością. 
    • andrew
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez andrew · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   ,, Jadłem je pełną buzię, ale we śnie ,, Tak rodzą się poeci, fantazja...   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Tomasz.O
      w trumnie, trudno nie wiercić się.

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      Gdy dopadnie mnie śmierć  czego by nie powiedzieć  niejedynym który odejdzie będę  i w trumnę me zwłoki zapakują  listem poleconym w ziemię wyślą z kodem muzycznym  przy płaczu bliskich  tak po czasie stwierdzę  w trumnie ciężko  nie wiercić się nie wiem czy pozycja niewygodna  ale uwiera  po śmierci męczące czekanie  nim  natłok ziemi trumnę połamie  kiedy wilgoć deszczu  sprawi spróchnienie  wejdą larwy Conicera tibialis  w końcu dla kogoś pożywieniem będę  wznieci się życie  nowe i lepsze  Kości zostaną niczym ram pamięci  zresztą szkielet to dzieło Boga resztę  budujemy sami  ale po co po śmierci masa mięśniowa  brzuszek piwny i tusz wisceralny  troche to banalne  umysł już nie sprawi  figla  nie poplącze rzeczywistości z mirażem  język nie potrzebny o kim plotkować wiercąc się w trumnie samemu  może wrócę we śnie  ale po co  kolejny koszmar  nikomu nie życzę       
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów – dom wakacji” – 6   A za drogą z asfaltu, gdzie czasem leżałem, było sadownictwo, które obserwowałem. Jabłka tam rosły, wiśnie i piękne czereśnie. Jadłem je pełną buzią, ale tylko we śnie!   Bo wszystko było wielkim płotem ogrodzone, a wchodzenie do sadu było zabronione. Ale raz pamiętam, że to się wydarzyło – jakby ogrodnictwo wszystkich zaprosiło.   I zbiegli się ludzie, z piętnastu ich było, do koszyków rwali, co się im trafiło. Ja z wujkami i siostrą też się najedliśmy, jeszcze koszyk owoców babci przynieśliśmy!   Raz tylko tak się stało, nie wiedzieć dlaczego. Może to z życzliwości zarządcy głównego? A może po prostu, z braku tych pilnujących, doszło do haraty ludzi tam mieszkających.   A co do cegielni, często się przyglądałem. Z oddali patrzyłem, nazbyt się nie zbliżałem. Widziałem młode dziewczyny, wózki pchające, z cegłami z gliny w hangary wjeżdżające.   Cegły kładzione do suszenia tam bywały, zanim już wysuszone do pieców trafiały. Dziewuchy je pchały, cegłą naładowane, żelazne wózki na szynach przepychane.   Dziewczęta mnie widziały, często mnie wołały: „Kawalerze, chodź do nas!” – tak ze mną żartowały. Omijałem cegielnię, zawsze gdy pracowały. Nie lubiłem, kiedy się ze mnie wyśmiewały.   Ale po południu, gdy pracę już skończyły, to wózki na szynach wtedy moje już były. I puste wcale nie były ciężkie do pchania, rozpędzania ich mocno i na nie wskakiwania.   Hamulce działały, a szyny długie były, środkiem hali suszarni fajnie mnie woziły. Takich hal tam było, jak dla dziecka od gromu. Moją ta pierwsza była, bo najbliższa przy domu.   Z każdym rokiem te zabawy – takie płytkie raczej – wzrokiem coraz mądrzejszym widziałem inaczej. Rowery naprawiałem i nimi jeździłem. Do ptaków nie strzelałem – domki im robiłem.   Kuzynów przybywało – co rok więcej nas było. Widziałem, jak za mamą im też się tęskniło. Wraz z dorastaniem inaczej to odbierałem, ale wciąż na wakacje jeździć tam chciałem.   – cdn   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Jacek_Suchowicz
      Jedwab i wełna

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      wełną miękkością swoją otuli przyjemny dotyk co dłonie liże przy którym jedwab z cienkiej koszuli sprawi że ciebie nic nie ugryzie   i choć na zewnątrz ściskają mrozy serce w ciepełku wolne jak sokół letnim wspomnieniem nikt nie uwodzi a ty gotowa Harpia do lotu   Harpia:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...