Słono...

[Katarzyna Reszka]

słona jest dziś cała ma pościel
grom błyskawicy roztrzaskał nasze niebo
choć wczoraj myślałam
że serce moje umarło
to teraz podarte w strzępy
rani do żywego duszę

ból zadaje ten zeszłoroczny kwiatek
kartka, którą dla mnie napisałeś
lecz nasza świątynia spłonęła
nie ma już mego życia

skóra moja nie poczuje już Twojego dotyku
smak Twych ust odtąd będzie mi nieznany
będę sama...
zamknięta w ścianach własnej bezsensowności

chciałabym znów poczuć bliskość Twego ciała
jeszcze raz utonąć w Morzu Zaufania
...lecz przecież sama je spaliłam
nas już nie ma

przepraszam
nie wbiję już sztyletu w Twoją wieczność
zgniję sama w szczątkach przeszłość
...a pościel na zawsze pozostanie słoną

[magda]

jakoś tak... banalnie, to raz - trudno pisać oryginalnie na stary jak swiat temat. i troszkę przegadany, kolejne wersy niewiele wnoszą. no i to morze zaufania z dużej litery, zupełnie nie potrzebna emfaza, chyba, ze znaczenie jest do odczytania zupełnie osobiście przez autora, ewentualnie osobę zaangażowaną.

brutalnie rzekszły - nie rusza, nie przyspiesza bicia serca. ale wierzę, ze ma wartość osobistą. Czekam na kolejny wiersz, i witam na portalu, bo się chyba nie zdążylam przywitać jeszcze
Pozdrawiam

[seweryna żuryńska]

wiersz tchnie ogromną prawdziwością
tym mnie najbardziej ujął
gdybym miała cokolwiek doradzać, to skreśliłabym ostatnią strofę, a także nieco go skróciła, wyrzuciła puste, niepotrzebne wyrazy
to bolesna czynność dla piszącego, ale najlepiej się skreśla po kilku dniach, jak ostygną emocje związane z pisaniem
nie przejmuj się jednak zbytnio moim wymądrzaniem
to twoja wizja i nie musi nam odpowiadać
życzę wielu perełek

seweryna