Nicość

[jan_jerzy]

Umarłem,umarłem by dla innych żyć.
Wędrując teraz po nicości,
szukam drogi do wieczności,
trwam w tej próżni w samotności.


Gdzie to niebo obiecane,
za uczynki me wybrane.
Teraz błądzę po omacku,
gdzie te wrota Św.Jacku.

Gdzie to piekło przypisane,
znowuż wszystko oszukane.
Za cielesne grzeszki moje ,
miałem smażyć w czarnej smole.

Gdzie ten czyściec dusz przeklętych,
które tortur zaznać mają.
Poprzez jęki i katusze ,
swej wieczności nie zaznają.

Błądzę teraz przez swą próżność,
nie ma mnie i jest nicość.
Żadnej drogi nie odnajdę,
do wieczności swej nie zajdę.

Do cnót ziemskich nie powrócę ,
przez co bliskich swoich smucę.
Więc zostaję w nieboskłonie,
do chwil kiedy ziemia spłonie.


ad31072008

.....pozdrawiam....

[Anna_Para]

Janie Jerzy:

sama rymuję i wiem, że trzeba unikać rymów gramatycznych i utartych, schematycznych zwrotów, fraz, jak ta:

Wędrując teraz po nicości,
szukam drogi do wieczności,.

Może następnym razem, kiedy wiersz będzie trochę ambitniejszy, mniej oczywisty i sprawniejszy warsztatowo?

Pozdrawiam,

Para:)

[Marusia aganiok]

j.w. ale wszystko przed Tobą.
Życzę nieustającej weny twórczej. Powodzenia:) Ma.