Śpiewak.

[Dominik Machowski]

Śpiewak.


Bogowie, ze swoich talentów zrodzeni.
Nieustannie w życiu natchnieni.
Wieczna Odyseja,
czynów miłości, wojen poezja.
Jedna pomyłka.
Smykałka, to była dusza.
Druga, imię nadano i wołano muza.
Na początku miłość, mówili do siebie,
jak na Księżyc i do Słońca.
Rzucali w siebie,
srebrem i promieniem ognia.
-„nie rzucam w Ciebie” !
Tak pięknie rozszczepione.
-„to moje”
-„nie”! „moje” !
Wchłonięci przez Troje.
Tam razem na zawsze,
Głębią, czystością namaszczę.

[Michał Gomułka]

Witaj Dominiku, już nadchodzę z reprymendą (pomocną dłonią).

Chaos. Do chaosu dokładam niejasność nie traktując, jako synonim pierwszego. Chaos, jako narzędzie ku czemuś może być sposobem. U Ciebie sposób jest ponad treścią, którą podajesz niespójnie! Może próbujesz nakreślić jakiś Tobie znany obraz, ale ciężko jest to spiąć w całość. A nawet jeśli się komuś uda, to wartość poetycka i tak jest co najmniej niezadowalająca, ponieważ wydaje się być bezcelowa, pozbawiona momentów, które mogą zachwycić (a przynajmniej zwrócić uwagę). Jedynie co widzę do - kropka, przecinek, jakaś akcja poparta wykrzyknikiem. Co to za śpiewak? No przepraszam. Ja staram się być śpiewakiem! :-)