czasem wskazówek nie cofniesz

[Gość]

są we mnie
takie wymiary czasu,
do których klucze ma
czasem gest,
czasem słowo,
czasem po prostu cisza
i moment chwili...

czasami wypełniam myśli
z czasem wszystko robię
z czasem jesteśmy sobie bliscy
poza czasem jestem tylko ja A.Z.

[Michał Gomułka]

Wiersz prosty, nawet można powiedzieć banalny! Ale to tylko takie wrażenie. Ponieważ są ostatnie wersy, zarówno w pierwszej, jak i drugiej zwrotce. Pierwsze, to ledwie mgnienie, nieokreślone - błysk. Drugie prowokuje do zastanowienia, jak można być poza czasem. To niemożliwe. Nie wiem, jak dedukowała autorka, ale wiem, jak chciałbym to widzieć i tylko takie wytłumaczenie jest dla mnie właściwe. To pierwiastek boskości we wnętrzu człowieka, który pozostaje poza czasem. Jeśli podm. liryczny w tym przypadku jawnie utożsamiony z autorem ukazuje się jako obecny poza czasem, to oznacza zespolenie, może pełne zaufanie, stanie się przekaźnikiem. Narzędziem. W takiej sytuacji i takiej interpretacji podoba mi się liryk. Jest ludzki i coś więcej.

[Gość]

Dziękuję za bardzo konstruktywną opinię.
Pozdrawiam, A.