Rymowanka dla płaczących nocą

[Agnieszka_Horodyska]

Tak wielu nas się zdarza na świecie.
Przyjść do Was nocą, kiedy giniecie
Samotni, skryci, we łzach, zgnębieni,
Na myśl o ranku przejęci drżeniem,

Tęskni za światem bez słów i ludzi,
Chętni, by zasnąć i się nie budzić,
Ciągle szukacie pomocy w łkaniu,
Ciągle wzdychacie: "Ach, żeby anioł..."

Przyjść do Was wtedy, kiedy wołacie,
Gnieceni bólem, wstrząsani płaczem,
Opadający na dno kamieniem.
Przyjść do Was wtedy, jak pocieszenie.

Przynieść Wam światy, zdmuchnąć tęsknoty,
Zasadzić kwiaty, białe i złote,
Zasiać ogrody, wylać jeziora,
Zmienić w motyle jutro i wczoraj,

A wszystko w dziwnej, sennej poświacie,
Pachnącej mgiełce, mięciutkiej szacie
Pośród księżyca, nieba i gwiazd.
Przyjść i przytulić. I zwolnić czas.

Szeptem przywołać kraje bez-żalu...
I wtedy mówcie, co wam się stało.
I wyliczajcie krzywdy, wyroki,
I samotności, i błędne kroki,

Razem wejdziemy na złote schody.
Patrzcie - nic nie ma. Zmarły ogrody.
Zniknęły gwiazdy, została cisza.
Ja też płakałam. I ktoś usłyszał.

[MIGUEL]

zawsze jest ten "ktoś", który słyszy Agnieszko ;)
pozdr. M

[Lilka_Laszczyk]

Lubie staromodne, rymowane wiersze "o czymś". Twój taki własnie jest. wzruszający o tesknotach i samotnosciach i ukojeniach. Podobał się.
Jednyne słówko które bym zmieniła to "tęskni" na tęskniacy. Inna wymowa troszeczke.
Pozdrawiam

[Agnieszka_Horodyska]

Miguel, oby tak było. To jest chyba najgorsza odmiana samotności, to jest najgorsze, co może się zdarzyć. Rozpacz to śmierć.
Lilka, cieszę się, że lubisz, też lubię. To było tak, że szukałam pewnej nocy takiego wiersza. Był Gałczyński, ale to nie starczyło.

[Lilka_Laszczyk]

Jeszcze raz ,pod twoim komentarzem. Przesyłam Ci "na ukojenie i pocieszenie" jeden z najładniejszych wierszy jakie czytałam. Może bardziej pocieszy niz Gałczyński.

Jeszcze raz pozdrawiam


Cummings Edward Estlin

Noszę Twe serce z sobą

Noszę twe serce z sobą (noszę je w moim
sercu) nigdy się z nim nie rozstaję (gdzie idę
ty idziesz ze mną; cokolwiek robię samotnie
jest twoim dziełem, kochanie)


i nie znam lęku

przed losem (ty jesteś moim losem) nie pragnę
piękniejszych światów (ty jesteś mój świat prawdziwy)
ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył
tobą jest co słońce kiedykolwiek zaśpiewa

oto jest tajemnica której nie dzielę z nikim
(korzeń korzenia zalążek pierwszy zalążka
niebo nieba nad drzewem co zwie się życiem; i rośnie
wyżej niż dusza zapragnie i umysł zdoła zataić)
cud co gwiazdy prowadzi po udzielnych orbitach

noszę twe serce z sobą (noszę je w moim sercu)

[Agnieszka_Horodyska]

Wiersz, który teraz wysłałaś jest, mimo że zbyt wzniosły dla mnie, to ma w sobie coś z takich pragnień... oj no moich pragnień :P Nowe światy, brak lęku przed losem. I że niby rozwiązaniem ma być serce w sercu? W tym jest bardzo dużo... w tym jest coś.
Dziękuję, że wysłałaś ten wiersz :)
I Księżyc. Gdy ostatnio zastanawiałam się, jak określić, no miłość, to określiłam ją jako to, o czym opowiada Księżyc (który cośtam i cośtam).
Pozdrawiam :) !

[Gość]

"Zmarły ogrody."... moze: "Uschły ogrody"... ale jak chcesz bo jak dla mnie do czytania w takiej formie jak jest. myślę ze jeden z lepszych Twoich jakie tutaj czytałem.
pozdrawiam.

[Agnieszka_Horodyska]

Może dlatego, że poprawiany przez Annę Parę :)
Ale się cieszę. Dziękuję. Spodziewałam się czegoś innego ;)
Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Tytuł trafiony, cała treść mówi o tym... smutno jest w wierszu, ale ja taki smutek lubię...
Fajnie zakończyłaś...
"Ja też płakałam. I ktoś usłyszał."
... ktoś usłyszał, to takie ważne przecież..!
Pozdrawiam... :)

ps... z tymi ogrodami daję rację Popsutemu... może lepiej by było... uschły ogrody..
ale wiersz Twój Agnieszko.

[Agnieszka_Horodyska]

Nata, ważne, najważniejsze. Myślę, że słyszy zawsze Ten sam :) Tylko w różny sposób to okazuje.
Może uschną, jeszcze pomyślę. Nie chce mi się myśleć :)
Dziękuję za komentarz, ucieszył mnie, i pozdrawiam.

[Ran_Gis]

-zdarza się że czasem płaczemy do rymu.. nocą.

poz Ran

[Agnieszka_Horodyska]

A częściej nawet nie do rymu. Ech, życie ;)
Poz :)

[Anna_Myszkin]

Lekko, świeżo i z wiarą w drugiego człowieka. Dobrze, że zdążyłam, bo to najlepszy z Twoich tutaj, Agnieszko. Ogrodom dobrze by zrobiło zmarznięcie albo uschnięcie, ale to decydujesz, rzecz jasna. Pozdrawiam :)

[Agnieszka_Horodyska]

Anno, cieszę się że tak myślisz :) Ciągle podtrzymuję, że możliwe, iż to dzięki Annie Parze.
I znowu ogrody. W najmniejszym stopniu nie przeszkadza mi ich śmierć (zamiast uschnięcia czy zmarznięcia ;)), ale chyba w końcu zacznę próbować myśleć.
Pozdrawiam :)

[Dorota Wilk]

Rymowankę do domu zabrałam,
blisko poduszki ulokowałam,
bo pocieszenie i zrozumienie
przynosi...ukojenie...

Pozdrawiam:)))
Dorota

[Agnieszka_Horodyska]

Dorota mnie wierszem uszczęśliwiła
I myśli strwożone, że rymowanka nikogo nie pocieszy
Ukoiła ;)
Pozdrawiam, dziękuję i dobrych nocy :)