ecclesia – świątynią zwartą na brzegach świadomości

[Messalin_Nagietka]

ten papier o papier ni potrze, ni ściągnie,
najwyżej zawinie i słowa zasłoni,
nim dojdziesz by podnieść, myśl przelej i stągwie
powietrza na przestrzał wytrzymaj w swej dłoni
by z ciepła do zimna słów struga bezwonna
dwóm kartkom, języka moc zdała się chłonna,

wywodów nie braknie, w przestrzenie zdążają
by wieść jedną głosić w tysiącu odmianach,
choć nikt nie wypowie – sens gesty zdradzają,
wiadomy – widomy to ruch w boskich planach
by z zimna do ciepła – obrócić niepomnych
refleksją reklamy kartonu bezdomnych,

z papierów ni szmeru, ni zwinąć śniadanie
i zalać herbatą, by zmysły poczuły
i niech co się chce tam – ma stać niechaj stanie,
gdyż rozum wycieka i myśli pakuły
jak słodkość językiem owinie poezja,
bo gestem jest życie a ziemia – ecclesia.

[vice]

jest w tym płynność i plastyczność. nie żeby odwdzięczać sie bo nie o to chodzi. szczerze to nie na moje gusta ale nie o gustach tutaj. podziw dla mnie to utrzymać się w rymach nie popdając w nachalność i pretensjonalnosć. niemneij jednak nie lubię i nigdy nie będę lubiał takiego śpiewnego tonu. to moje zdanie a obok niego pełen bogactwa wyraz że gdyby nie to że nie dla mnie to byłby bardzo dobry i jest tylko nie teraz moze później? a na marginesie to szkoda że taki patos się wkradł. :)
pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

patos ze świątyni, którą depczesz codziennie (ziemia) - a wkradł to się każdy z nas ze stągwią, hihihi - i rozlewa swoje - stąd ten wiersz
MN
ps. dzięki za nie-oddaj, hihihi

[Coolt]

Bardzo ładnie napisane, przyjemnie się czyta... wręcz gratuluje utrzymania się w takiej formie.

ten karton bezdomnych mi tu nie pasuje do klimatu :)

a ziemia wspólnotą? Jak mam to rozumieć?

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jeśli miałbym się tłumaczyć z kartonu - no cóż - nie ja tylko z tzw. ambon - nadają wciąż by wspomagać takich to a takich (nie licząc jedynie katolicyzmu) - karton uprzytamnia, żeśmy opakowani, żeśmy od ciepła ziemi odseparowani - porównanie do naładowanych myslami kondensatorów - gdzie izolacją są papierki, które na początku tekstu, hihihi


co do ziemi i wspólnoty - to oderwaliśmy się od niej już dawno - a świątynie stoją na jej brzegu, popatrz na dawne świątyni - wkopywane w (o dziwo!) skały - byle bliżej - a dzis - strzeliste kopuły

ejjj - proponuję aby nie było to tłumaczeniem wiersza - jedynie sugestią na temat kartonów (stworzonych przez człowieka) i ziemi (nie stworzonej przez człowieka), hihihi

dziekuję za komentarz i jego treść

MN

[Witold Marek]

...A średniówka swój własny dodatkowy wiersz w tym wierszu pisze... :)

"ni potrze, ni ściągnie,
i słowa zasłoni,
myśl przelej i stągwie
wytrzymaj w swej dłoni
(...)"

aż do: "i myśli pakuły" (tak właśnie!).

Hmm, też bym tak chciał...

Pozdrawiam :)

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o kurcze - to aż tak źle ze mną - jak maszyna (lokomotywa Tuwima) podziurkowałem - pośrednikowałem?
MN

[Roman Bezet]

Że średniówki - to dobrze, Messa - kto tak jeszcze poloneza wodzi? :)

Najbardziej mnie zastanawia, że wlewasz do tej formy całe słowniki z tak różnych półek, że aż ciary!
I tu bym Cię przestrzegał jednak - jeśli pomieszasz za wiele w potrawach, to wychodzi cóś. Żal by było gdybyś tak namieszał - pomyśl nad tą "refleksją reklamy kartonu". Nie o sensie mówię - tylko o spójności stylu.
A wiersz mądry - czyta się ;)
pzdr. bezet

[Wuren]

"naszej powszedniej"

gdy ziemia ecclesią, gdy świątynią życie,
a zmysły nas łudzą i rozum nas zwodzi,
poezji języka my w lustrach odbiciem
na kartach wtórnością w słów tonąc powodzi
nie myśląc o innych marzymy o sławie
nie nam sensu szukać w odwiecznej zabawie

kart stosy przekładać, tasować wciąż słowa,
wciąż piętrzyć domysły, dochodzić ich znaczeń,
z kruchego tworzywa półświaty budować
biel bruikać w szeleście - atrament na papier
każdego poranka z kochanką, poezją
odkrywać na nowo, że ona ecclesią

W ukłonie pod Twoim wierszem, Messa, pozdrawiam
Wuren

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

najpierw o "stylu i spójności" - kazdy kto pisze próbuje takowy (styl) sobie wyrobić - jest rozpoznawany przez to - jednak domykać drzwi nie mam zamiaru - chcę się rozwijać - wiście-oczy, ze czasem przez te niedomknięte wierzeje wpadnie jakieś odzyskane słowo lub słowo z innej pólki - nie biorę go za kurz, próbuję go wkręcić w swe zamysły i oby nie straciło na swoim pierwotnym znaczeniu - trącam dodatkowymi oznaczeniami - i tu jest spójność - wyobraź sobie, ze któregoś dnia wracasz do swej "spójności" (domu) a on odmalowany w kolory - których nie chciałbyś mieć wokół siebie - jak pisałem wcześniej markowi - wiersz powstał pod wpływem autopsji - wąnym jest jednak by każdy z nas mógł go odczytać na własny sposób

cóż "mieszanie" - ja to nazywam "zakręcaniem" - tak jak ze światłem - mówią "promień słoneczny" - mówią jeszcze "fotony" - ale nikomu jeszcze nie udało się odcedzić z tej "wiązki fotonów" - jednego - nikomu jeszcze nie udało się rozpleść warkocza słońcu - tych splotów w naszym środowisku zwanym przyrodą tysiące - np. nasze komórki splatają się w lewą stronę, itd. alem się wymądrzył, hihihi

jednak sugestię, którą mi przekazałeś, pozostawiam jaką ważną na mej drodze - omijam znak (symbol) ale pozostawiam w pamięci

MN

[Messalin_Nagietka]

--------------------------------------------------------------
do Wurena (odpowiedź):

a jeśli kochanka kart zwoje do ognia,
beztrosko jak w magmę, z uśmiechem wyrzuci,
bo taką chęć miała – nie zgasi ni stągwią,
ni podmuch, ni rozmach dreptania w kałuży,
co pali i scala poetę spod nieba,
gdzie miejsce, nic więcej, zadudnić i ... gleba

--------------------------------------------------------------

do wszystkich, co przeczytali (sugestia):

a jeśli kto z naszych tę iskrę owinie
w strof schody, wiodących w podszytu rozciągłość,
niech w trakt prometejski moc wersów rozwinie,
by zastęp pomniejszych napoił się stągwią,
lecz błędów nie wódźmy z papierem – bo zgubi,
jak biblia co miała o boskich „cóś” mówić.

--------------------------------------------------------------
MN