Jesienna Impresja

[Black Lamp]

Jesienne słońce subtelne ciepłem i spokojem
Rodzice z dziećmi zakwitają w parkach zbierając kasztany
Dziadkowie i babcie spacerują trzymając się za ręce
Stawiając wyzwanie śmiertelności, bezczelna miłością
Nadzieją, że wiosna krystalizuje onyksem w oczach
Tych, których kochamy za to, że nas dopełniają
Noc zwycięska nad dniem pachnie melancholią
I kiedy zrywa się chłodny wiatr spiralami martwych liści
Lato umiera powoli przechodząc z zieleni w brąz
Tak niedoskonali trwamy, przekuwając dni w miesiące
Snujemy niespokojne myśli o egzystencji
Bo przecież to wszystko musi mieć sens, przyczynę, skutek
Jesienią to Nietzsche jest w błędzie
Demiurg żyje i nie rozumie ludzkości, która obumiera.

[Michał Gomułka]

Do zadumy, ale dekadencki bardziej... w ostatecznym wydźwięku nawet techniczny. Finalne zdanie zawiera w sobie olbrzymi ładunek i wielość treści. Nie jestem w stanie do tego podejść rzeczowo, gdyż nie znam tak głęboko filozofii Nietschego. Ogólnikowo się z nią nie zgadzam i uważam, że wyrosła z gruntu (na ironię) słabości, ale nie żadnego kultu, czy jego braku. Natomiast mógłbym się zgodzić... gdy uznać, że "nie rozumie ludzkości" jest to wynik jakiejś głębszej myśli, metafory, która niekoniecznie jest trafna, która wynika tylko ze stanu umysłu "na teraz" autora liryka. I ta głębsza metafora idzie w kierunku - współcierpi. Ale raczej nie o to chodziło. Kolejną kwestią jest sprawa DEMIURGA. Czy uznać go za Boga miłosiernego, trójjedynego? Bezgranicznie kochającego i mającego swój plan? Czy kreatora mającego narzędzia, swoją wolę, swój plan, ale już bez wynikania ze szlachetności - bez Ogromnego pokładu uczucia, niezrozumiale ogromnego. Sądzę, że to drugie... aczkolwiek te rozbieżności skłaniają mnie jeszcze ku jednej tezie. Demiurg to człowiek... i tylko człowiek.

Trochę się nie zgadzam, trochę zgaduję, ale pobudzasz i to w sposób w kierunku odkrywania. Są ładne frazy, jest jakiś warsztat. Wiersz warty przeczytania i zastanowienia. Trudny.