Ty też niejednokrotnie go mijasz

[Gość]

Bladym wzrokiem patrzy na świat.
Barwy wciąż świadomość pochłaniają.
Niezastygła ciecz życia
cienki metal i plastik
nieustannie pokrywa.

Czasem nad nim
pomocna dłoń zawiśnie.
Odtrąca ją brakiem
poczucia człowieczeństwa.
Bezduszność i okrucieństwo
na twarz i ciało przyjmuje.

A w domu matka
płacze i szlocha.
Paciorki w dłoniach wciąż obraca
o wybaczenie prosząc za czas
jaki straciła,
gdy wzrokiem omijała łzy
o chwilę uwagi błagające. A.Z.

[MIGUEL]

witaj Ciarko :)))
czy to jest wiersz o krnąbrnym, marnotrawnym lub zmarnowanym synu?

trzecia zwrotka bardzo wymowna ... :)
pozdr. M

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj. Na to pytanie sam sobie odpowiedz ;)

[MIGUEL]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj. Na to pytanie sam sobie odpowiedz ;)
...
tak myślę, że pasuje do każdego z nas po trosze :)))
pozdr. M

[Gość]

Dobrze myślisz ;)
Miłego A.

[Lilka_Laszczyk]

Ładnie, a właściwie dosadnie opowiedziana historia, bo z ładnością w sensie przenośnym nie ma nic wspólnego.
Historia jakich tysiące dzisiaj, ale opowiedzieć o tym jest chyba sztuką. Podobała mi sie wymowa tego wiersza. Nawiasem mówiąc, po przeczytaniu dziękuję sobie samej, że nie muszę obracać w ręce wczorajszych paciorków dzisiaj.
Pozdrawiam

[Dawid Rt]

Wiersz do warsztatu.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za czas, który spędziłas na przeczytaniu i zatrzymaniu się, by pozostawić swoje słowa.
Podrawiam.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Twój wiersz do warsztatu? Bo mój nie ; ]

Miłego ; ]

[Michał Gomułka]

i ten ładnie...