Gdy byłem małym chłopcem

[M_Patriota]

Gdy byłem małym chłopcem,
zapędzałem się na chłopskie rozłogi,
spotykałem podlaskich wyżyn pagórki,
rósł na nich kwitnąco biało-niebieski łubin,
wchodziłem w jego gąszcz i woń,
chrzcił mnie po wyniosłość poetyckich zaślubin,
czułem się jak mały Boży Anioł w raju.
Owady spijały nektar, szeptały o cichej poezji
- natchniony byłem, jak dziecko Mickiewicza
i za nic nie chciałem wyjść z tego polnego raju.
Na niebie ukazał się znak w postaci Boga,
przybył do mnie, pobłogosławił i rzekł:
Ty, mój Boży synu, jutro będziesz poetą.
Wzruszony dotykiem Boga, namaszczony natchnieniem,
wonny zapachem łubinu, radosny ścieżką
wracałem przez pola i łąki do domu.
Kiedy dorosłem zacząłem pisać wiersze.

[MIGUEL]

...
no to miałeś niezłe widzenie ... ;)
miły wiersz, ciepły ... powodzenia :)))
pozdr. M

[wieśniak m]

ciekawe że to Mickiewicz podsuwa nam słowa, gdy tak snujemy się pa łąkach:)).pozdrawiam:)

[Gryf]

Jesteś poetą, bo otworzyłeś bramy raju,
Przepiękną wizją dałeś nadzeję.
Krainą łubinu przywołałeś wspomnienia,
Nostalgiczną pieśnią o niespełnionych marzeniach.

Pozdrawiam, Gryf.

[Lilka_Laszczyk]

Koniecznie musisz umiejscowić dokładnie tę bajeczną łąkę, też bym chciała pogadać z Mickiewiczem, a przynajmniej z jego duchem.
Pozdrawiam