Duch romantyczny

[Józef Bieniecki]

Duch romantyczny

Po drabinie nieba, do góry się wspinał,
Każdej chmurki szczebelek promykiem omijał.
Często chwilę przystawał, odpoczywał pewnie,
Długo wtedy po ziemi rozglądał się rzewnie.

Noc sadzami, welonem, skrywa tajemnicza,
On, z otchłani ciemności odsłania oblicza.
W cieniu nocnego mroku, promieni poświatą,
Czyni z onych tajemnic odpowiedź bogatą.

Krąży często samotny, jakby zadumany,
Romantycy więc głoszą, że jest zakochany.
Pewnie w gwiazdach dalekich, zakochał się w oczach,
Myśli, listy miłosne, odczytuje w nocach.

Często o nim myślałem, że ponurak straszny,
On, gdy sierpem figlarny, gdy w pełni rubaszny.
A do tego ta miłość, więc odmieniam zdanie,
Takie właśnie ma miłość wpływ na zachowanie.

Czuje się też najlepiej gdy na niebie rzeką,
Piórka chmur rozrzucone, płynie siadłe mleko.
On skąpany po czoło, zanurza, wypływa,
A nad głową uwiecznia chmury siwa grzywa.

Z sercem młodym, staruszek, nie liczy lat pewnie,
Gdy do każdej miłostki nocą wraca rzewnie.
Kochankowie wzdychają, spod jawora-śliczny,
Gdyż ma serce młodziutkie, w nim duch romantyczny.

Józef Bieniecki