Niepokój

[Niepoprawna Ness]

Smutek, żal
I ciągle płacze.
A wystarczy zostawić to za sobą.
Zapomnieć.
Iść do przodu.
Ale jakże można iść, skoro nie ma się nikogo.
Zostało się samym.
Jak palec
Trudno zostawić ot tak cząstkę siebie
Własnej duszy
A błędy robi się stale.
Za niedługo z duszy nie zostanie nic.
I tak jest już postrzępiona
Ale ten ból nie daje spokoju.
Hm…spokój?
Nie wie już co to spokój
Ciągle jakieś utrapienia.
I co z tego, że na zewnątrz jest wszystko ok.
Co z tego, że ma się spokój ciała
Skoro nie ma duszy
Bez duszy, nie ma życia
Nie ma siebie
Stajesz się upiorem
Wszystko Cię niepokoi.
I jest coraz trudniej.
Zaczynasz świrować.
Wszystko cię wkurza.
Wszystko pochłania.
Chcesz się schować
A nawet,
Nawet zabić.
Śmierć.
A czy to by zakończyło wszystko?
Boi się
Nie ma pewności, że zakończy się niepokój
Że zniknie cierpienie
Że ukoi duszę.
Nie ma gwarancji.
A bez zapewnienia nie zaryzykuje.
O nie,
Nie zaryzykuje.
Bo ona jest przeklęta,
Zapieczętowana przeszłością.
I nie otrzyma pomocy
Nie ma skąd
Została naznaczona…Niepokojem

[Lilka_Laszczyk]

Wiersz pełen niepokoju, pomimo wielokrotnie powtarzalnego słowa- spokój.
Jednak dla mnie wiersz ten jest bardziej prozą, zapisaną umownie jak wiersz. Najbardziej podoba mi się sam koniec.
Pozdrawiam

[Anna_Para]

Trzeba myśl ująć w rygory, zapisać wiersz "z pomysłem". Wynurzasz się z bólu, co rozumiem. Ale - czy to jest wiersz? Spróbuj go przeredagować, bo o uczuciach trzeba mówić, jeśli istnieje taka potrzeba, ale bardziej finezyjnie.

Pozdrawiam,

Para:)

[Janusz_Ork]

Twój tekst przypomina mi brain stream a la James Joyce i nie jestem pewien, czy ten rodzaj poetyki znajdzie tutaj zwolenników. Ale pionierzy mają zawsze trudne życie. Pozdrawiam.
J.

[Beata Piłat]

każdy ,kto coś utracił może wydawać się innym dziwny,ale zamieszkujące przeszłość istoty już nie wrócą,a chęć odfrunięcia nie rozwiąże problemu , trzeba być jednocześnie silnym i słabym , żeby tego dokonać ,to że piszesz ,oznacza że masz duszę , która walczy.Może utwór jest na pograniczu prozy, ale rozumiem jego "duszę" , a ćwiczenia czynią mistrza. .. pozdr.B.

[NOWA]

Ciekawy wiersz, smutny, pełen różnych emocji i ta postrzepiona dusza. Pozdrawiam!

[MIGUEL]

ten wiersz to wynurzenie bólu w czystej postaci ... taka litania wywalona z premedytacja w próżnię, aby spuścić łzy, by było lżej ... bardzo osobisty zapis, gdzie rozpacz woła o uszy ;)
pozdr. M

[Irracja Rozyca]

... ciekawie opisany stan depresji...

...pozdrawiam...

[M._Krzywak]

No, wcisnąć 5 razy rzeczownik "dusza" to rzeczywiście nie lada wyczyn! Mnie niestety dusza wyciekła w połowie czytania, pod koniec o mało nie wyzionąłem ducha!

Pozdrawiam.