Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przybliżając koniec początkowi

Bronisław Jaśmin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bronisław Jaśmin

Bronisław Jaśmin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

drzewa wieszaliśmy na półkolach zmierzchu powiedzmy że zaprosiliśmy ogień
kilka gwiazd i ciszę ażeby odkrywały post łamiąc się z nami osobliwą ułomnością
światy sprzątałem potłuczone talerze po ostatnich czerwonych kolacjach od abażuru śmiejącego się do ścian

przypominałem sobie te wody przeoczone diamenty któregoś wieczora
dzień jeszcze nie porzucał dzieci trochę ranił dłonie w niedopowiedzeniu odrąbanych godzin
powietrze tego lata pachniało przeszłością
nie nauczyło nas wyczuwać różnic między kawą a jej zaparzeniem

jeszcze drzewa jak brązowe jawnogrzesznice czy spadkobiercy upadającego nieba
wchodziły coraz głębiej w krajobrazy zaciśniętych dłoni niż głębokość wiatru -
to ostatnia ich pokuta szerokością czasu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • beta_b
      moje meno

      Przez beta_b · Opublikowano

      @[email protected] Pozdrawiam ciepło, PS męska andropauza czeka na swój debiut literacki ;) bb
    • Stukacz
      Oczekiwanie

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Ciekawie bardzo.
    • wiedźma
      Sucha łza

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Charismafilos  W tym wierszu czuć bezradność. Łzy mógłby by przynieść katharsis. Bardzo mocny i emocjonalny utwór.  Pozdrawiam serdecznie.
    • Stukacz
      Mrok

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo"     Rozsiane w przestrzeni obłokach Roje cząsteczek we mgle Ład nad łady po ich bokach Śmiertelny błysk promień śle   Kształty, kosmiczne cienie, mgławice Zbite w męczarni czarnego snu Podmuch głaszcze umęczone lice Bez pamięci o proroczym dniu   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Mrok gęstnieje w powietrza wilgoci Wygnańcy w żywiole walczą, tną A księżniczki łza płynie i się złoci Cztery głowy pochylają się i gną   Proroctwo spełnione, zapłakała złota Pierwsza, za nią druga płynie łza Ciąży jak kark pod ciężarem młota Sen za snem płaczącą w sen kolejny gna   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Czarne słońce, niebo czarne W dół doliny czarny rzuca blask Szary krajobraz, losy rycerzy marne Widać krew, słychać mieczy trzask   I dwóch z mieczami między tłumem W szale wpada w walki gąszcz Z natchnieniem, lecz snu bezrozumem Kąsają i walczą sprytem jak wąż   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości
    • Alicja_Wysocka
      w połowie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove Miałeś rację, raz jeszcze dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...