Antonio

[Józef Bieniecki]

Antonio

Tam gdzie wiara, piękno w parze,
Niech Bóg włączy Twe marzenia.
Z Duchem Świętym przez Ołtarze,
Ubogaca i przemienia.

Na Twej duszy zaś przestrzeniach,
Niech wypisze złotą zgłoską.
Nie skażony zew sumienia,
Życia nie obciąża troską.

Na promieniach złotych słońca,
Marze4ń płyną Twe Anioły.
Na przestrzeniach szybująca,
Orła ptaka i sokoły.

Wiatru muśnie piosnka słodka,
I przez pryzmat oczu nieba,
Słów ukoi nutka wiotka,
Ze skowronkiem ją wyśpiewa.

Z serca piszę one pieśnie.
Łączę serce me z rodziną.
By na jawie, słodkim we śnie.
W Twoim życiu lśni przyczyną.

Józef Bieniecki

1031) Wartość słowa

Niech służy w domu, podróży,
Dobrze wróży i służy.
Przyjaciołom słodka,
Miodu spadź, szarlotka.
Płynie mlekiem, miodem,
W żarze słońca, chłodem.
Koi w bólu, zmartwieniu,
Zwiewne w powątpieniu.
Obyczaje łagodzi.
Dniem pogodnym, wschodzi.

Odświeża, uspokaja,
W cierpliwość uzbraja.
I uświęca talentem,
Błogosławi, świętem,
Ubogaca wnętrza,
Rozkochuje serca,
Duszę czyni wrażliwą,
Wierną i cnotliwą.
Szczere i prawdziwe,
Wzniosłe, bojaźliwe.

Nie szkodzi, pomaga,
Mądrze i rozwaga.
Uczy, wychowuje,
Pomnaża, buduje.
Z ust nie czyni wychodka,
Symfonia słodka.
Zapisze wieczne słowo.
Prawdę, nie pustomową.

Józef Bieniecki

1032) Opium

Świat się gubi, szamota,
Rozkłada ramiona.
Na płyciźnie ryb, błota,
Jak żona zdradzona.

Rani zmysły swe twórcze,
By na nowum złożyć.
A pomysłem wybiórcze,
Ludziom świń podłożyć.

Na huśtawce kolebie,
Dzieci dwóch pedałów.
Schorowanych, pogrzebie,
W pomyśle z banałów.

Z polityczną miernotą,
Z pomysłem z zaświatów.
Z polityczną głupotą,
Zwarł krąg psychopatów.

W niszczycielskiej powodzi.
Toczy śmieć, szalona.
I od zmysłów odchodzi,
Myślą poroniona.

Kiedyś wiara przeszkadzała,
Opium ludu, władza zwała.
Dziś na opium się nie podli.
Ciągnie zyski i się modli.