Podpatrzone przypadkiem

[Józef Bieniecki]

Podpatrzone przypadkiem

Tulił dziecię do piersi,
I oblewał łzami.
One nań zaś spływały,
Wielkimi grochami.
A osobę szloch wzdrygał,
Jak mocnym szarpnięciem,
Strachu głosik pobudzał,
Wstrząsanym dziecięciem.

Łkanie dech zaparło,
Łzy się same lały,
I do grobu i Boga,
O litość wołały.
Jak on musiał ją kochać,
Tyle łez wylewał,
Pewnie większych żałości,
W życiu swym nie miewał.

Ziemi żonę oddawszy,
Dziś rozdarte serce,
Uczuć wspomnień kochanych,
Dziś pomnaża wielce.
Chociaż młoda ta rana,
Na sercu zostanie,
I nie zetrze czas nawet,
Życia przemijanie.

Biedne dziecię swej matki,
Nie zazna pieszczoty,
Takie małe jest kwiatem,
Zwiędniętej sieroty.
Nagródż Boże ich żale,
Ich miłość oddaną,
Aby chociaż po śmierci,
Byli z nią-kochaną.

Ja przechodzięń z przypadku,
Stał w kątku złamany,
I bez mała jak tamten,
Cały zapłakany.
Wielka piękna miłości,
Gdy z serca wypływa,
Szkoda Boże, że taka,
Często krótka bywa.

Józef Bieniecki
1027) Człek kultury

Na kulturze zęby zjedli,
W zamian, z niej nic nie posiedli.
Zza kaszkietu władców łypie,
Konwenansów białe ślipie.
Szkół, tytułów, ma bez liku,
Wiedzy wartość, knot w nocniku,
I sloganów cała gama,
Prezentuje, pana chama.

Wirtualnych bosów spędy,
Koneksyjne bożków względy.
Chamstwo biedne, samo w sobie,
Na kulturze żywi, żłobie.

Oburzenie, jak sen, mara,
Obrażony, cham, ofiara.
Irytacje tłamsi w sobie,
Niemożnością w grobie.

Człek kulturalny - model bzdurny,
Ustalony, więc odgórny.
Kulturalna zaś dziedzina,
Na kulturę się wypina.

Pozostało chamstwo niańczyć,
Kulturalnie ono zwalczyć,
Bo i dobro gdy wspak staje,
Złu, skutecznie wycisk daje.

Józef Bieniecki