Szata

[Adam Orzechowski]

Załóż wiekową szatę ze snów utkaną,
z niebiańskim szwem i zszytą raną.
Nań igłą życia wyblakłe wspomnienia
stworzone niegdyś z biernego czernienia.

Czas ożywić kolory na cudnym habicie.
Czas dopisać wersy, nim myśli zgubicie.

Z daleka kiwa cień dzieciństwa czasu
i marzeń latawce na płachcie z atłasu.
Tli się zapach malin, co żywy się zdaje,
a czerwień z purpurą słodyczy dodaje.

Płachta ta nadzieją, młodości pociechą,
jej ukojenia sęki tulą ciało strzechą
i kryją pierś przed gradem i deszczem,
ciepłem tuląc w walce z lodem i dreszczem.

W nogawce stary mól bez skrzydeł siedzi,
tuż za rękawem skrzydlaci sąsiedzi.
Dziurawa, lecz piękna szata ze skrzyni,
stworzona niegdyś z myśli mistrzyni.

Dziś człowieka kryje z bratem z kwefienia,
a barwą przywołuje ciepłe wspomnienia.
Przy niej myśli lecą w niebo jak gołębie,
gubią się jednak w wełnianym kłębie.

Szata wspaniała i dużo pamięta,
u góry fikuśna, na dole ciachnięta.

Wspaniałe czasy gdy zamysł powstawał,
a kuśnierz żwawo skórę okrawał.
Tworzono wówczas wiekowe okrycie,
a pod tym okryciem marszowe życie.

O szacie co niegdyś zdobiły mantyle,
przetrwały utopijne pamięci motyle.
Teraz choć wartość szaty poczwórna,
nikt jej nie nosi, gdyż niemodna i wtórna.

A wciąż przygarnia głębokie westchnienia,
gdy się zagląda w kieszeni zwierzenia.
To dużo cenniejsze niż myśli warwy,
albowiem ostały się ino ich barwy.




*PPT

[Wściekły Azot]

Może wycisnąć łzy garderobianym.