rozwiązek

[Rafal Bielan Wierzbicki]

Mam obopólne, kieszonkowe ręce,
Nawet kiedy wyjmę, twoich nie pomieszczę.

Reakcja źrenic, podzielność uwagi, ćwiczenia
z terapii DDA - w pracy, na postoju rozdygotanych
taksówek, podczas reklamacji w sklepie z butami, kiedy
przychodzisz bosa, bez paragonu.

Skocz mi do gardła i zatkaj przełyk, bo nie przestanę,
mówić w trybie oznajmującym. Dogaszasz pety
na młodej sykomorze, bezwonnym przytułku stawonogów.

To co nieistotne „wypluć i przepłukać”, mogę wysłać do ciebie
niewiadomość – ze złośliwie ciężarnym załącznikiem.

Zatoczyliśmy okrąg. Kogo musieliśmy mijać,
że nakręcono o nas ten skurwiały
krótki metraż. My, psy, cho, hen-thai.

[Dorota_Jabłońska]

Szczególnie podoba mi się kursywa i to ogromnie:)

Przepłukanie gardła po tym, co przeszło nie jest chyba najlepszym pomysłem, zważywszy na podmiot z syndromem DDA, który dobrze rośnie na glebie dysfunkcji i ma wpływ na to jacy i kim jesteśmy.

Lubię morwy chociaż mają mdły smak, ale w tym wierszu o to właśnie chodzi. Nie wiem tylko, o jakiej odmianie mówisz, bo te z mojej pamięci pachniały dość intensywnie (chyba?) :)

Bardzo ciekawy i bardzo prawdziwy wiersz.

Pozdrawiam :)

[Tadeusz_Ochocki]

Tak, do mnie też przemówił. Szczególnie mocno dogaszanie petów na młodej sykomorze :)
Ona powoduje rozgałęzienie znaczeń, otwiera wiersz na nowe.
Pozdrawiam.
T.

[Jan_Nepomucen]

niezłe to jest,można powiedzieć dobre
pozdrawiam