Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Arkusz poetycki Jacka Krajla

Cezary Sikorski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Cezary Sikorski

Cezary Sikorski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Miło mi poinformować, że w szczecińskim Zaułku Wydawniczym Pomyłka ukazał się
arkusz poetycki naszego kolegi z forum Jacka Krajla pt. Pudełko na mleczaki. Arkusz ma
formę posteru w formacie B2. Po stronie prawej znajduje się fragment grafiki Jarosława Wójcika, artysty pochodzącego ze Szczecina, lecz obecnie zamieszkałego w Melbourne. Po lewej dwanaście wierszy, w których podmiotem jest mężczyzna wkraczający w dojrzałość.
Tytułowe pudełko na mleczaki ma wiele znaczeń, które odnoszą się między innymi do adolescencji czy ichtiologii. Pomiędzy nimi znaleźć można wyznanie podmiotu z wiersza Prochowiec i ulicznica:
Jak zwykle jestem za późno. (...) Wychodzę prosto w starość. (...) wspominam poranek
z Emmanuelle, rude włosy, zbijające z tropu kawałki czekolady, kawałki młodości.

Arkusz Jacka Krajla niezwykle starannie opracował Radek Wójcik, który na co dzień w Londynie zajmuje się grafiką użytkową.

Arkusz jest do kupienia jako odrębna pozycja wydawnicza, w cenie 6,00 pln (plus porto) na stronie www.zaulekpomylka.pl
Przy zamówieniu dowolnej książki wydanej przez Pomyłkę - arkusz otrzymać można
gratis, jako dodatek do ksiązki.

Pozdrawiam
Cezary Sikorski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Whisky moja żono.....

      Przez obywatel · Opublikowano

      nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • LessLove
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez LessLove · Opublikowano

      @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • Zawierucha7
      Whisky moja żono.....

      Przez Zawierucha7 · Opublikowano

      a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • obywatel
      wiosenny sen

      Przez obywatel · Opublikowano

      zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • obywatel
      Obęd

      Przez obywatel · Opublikowano

      Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...