Dwa światy

[Libra Send]

Na Placu o nazwach wciąż zmienianych,
Z porannej mgły wynurzają się dwa światy.
Pośród tłumów wiecznie gdzieś pędzących
Wznoszą się jak warownie dwie przystankowe wiaty.

W jednej Ona w szarość habitu otulona,
Niewinność spowita białym welonem.
Spuszczonymi oczyma w swe dłonie wpatrzona,
A paciorki różańca tańczą między palcami.

W drugiej On Szalony Książę przegranych
Skołtuniony łeb, przekrwione oczy, śmierdzące łachy.
Pokłada się na swym dobytku, upchniętym w tobołach
Wymachuje, złorzeczy, wojuje z całym światem.

Promień słońca położył się na ich głowach
Miękkim światłem spowił Obydwoje
A Oni… spojrzeli na Siebie zadziwieni
I tak po ludzku, zwyczajnie uśmiechnęli.

[Ran_Gis]

-jest coś w tym obrazie co zwyczajnie.. po ludzku.. za grdykę capi..

poz R

[Libra Send]

Jest to autentyczna sytuacja, którą widziałam z okna autobusu. Żałowałam bardzo, że nie miałam przy sobie aparatu, żeby uwiecznić ją na zdjęciu. To było niesamowite. Żadnych innych ludzi w tych wiatach tylko Oni - tak skrajne istoty, tak oderwani od rzeczywistości i zamętu świata, zanurzeni w sobie, mgła, potem pełzające stopniowo słońce. Starłam się oddać atmosferę tej chwili i odzwierciedlić to co wtedy czułam, nadal jednak czuję pewien niedosyt.

[Toronto]

...aparat,niepotrzebny:)świetne ujecie:)

[Libra Send]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za uznanie, cieszy mnie pozytywny odbiór tego wiersza. Mimo wszystko żałuję, że nie mam również dokumentacji zdjęciowej :-) Fotografika to moja pasja więc mam świadomość co straciłam, na szczęście obraz ten uwiecznił się na zawsze w głowie :-)