Napuszenie

[Tomasz_Biela]

Bóg nie umiał się starzeć nie chciał
my go tego nauczyliśmy
najpierw zsiwiał jak jego gołąb
później spalił się za nas ze wstydu
w drodze do wieczności usiadł
czeka aż ostygnie i przestanie się dymić
z dnia na dzień
zamieszka na księżycu

przestrzeń kurczliwa stroszy pióra
kaszle informacjami próbuje
nieudolnie latać jak kurczak
przed zarżnięciem albo tuż po
konsumpcja nieunikniona
nawet potrzebna do ewolucji

końce świata złączone w pogłos
przesuwają się masowo
wypatroszone na hakach
umyte porcjowane w sam raz
do obiadu

póki kogut w trakcie piania nie zakrztusi się piórem
gołębia który zbyt szybko leciał
pęd smolnego powietrza zmienił w sępa
miał przynieść dobrą nowinę a siedzi teraz
sępem na koniuszku gołego drzewa genealogicznego

[Anna_Para]

Ależ tu puchu! Dobre to "puszenie", Tomaszu.

Pozdrawiam cieplutko,

Para:)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli już, to bez tej zupełnie irracjonalnej strofy.
Pozdrawiam.

[Magda_Tara]

sie dziwisz, a ja se czytam i ciągle tak.
wydajesz? ;))
czas.
:*

[Tomasz_Biela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

czy wydaje >? w lipcu się okaże ostatecznie.

dzięki za wizytę. ;) :*