Niewinne istoty

[Samotny]

Czymże jesteście niewinne istoty
usycham bez was
pustynia tęsknoty
Pragnieniem mym jest byt w niebycie
Co warte jest samotne życie
Pragnienie rośnie dusza boleje
Serce już chyba straciło nadzieję
Rozdarty na pół tak trwam w tym czekaniu

[Judyt]

Czymże jesteście niewinne istoty
usycham bez was
pustynia tęsknoty

Pragnieniem mym jest byt w niebycie
co warte jest samotne życie
i rośnie dusza boleje

Serce już chyba straciło nadzieję
rozdarty na pół trwam w czekaniu

Przeczytałam Samotny, wiele poprawek wymaga Twój tekst.
Nadzieja walczy z rozpaczą, tak myślę czytając, lecz podm.
lir. trwa nadal, czyli pali się promień światła. Pragnienia nie są
zrozumiałe "byt w niebycie" sięgają wyżej, czekają.
Może czasem samo czekanie nie wystarcza (?)
Przemawiają uczucia i emocje co jest bardzo piękne w tym wierszu
To tyle o ile

J.