Wiersz frywolny - Dzieweczka i wietrzyk

[Libra Send]

Ścieżką przez pole idzie dzieweczka,
Słonko blaskiem na niebie się mieni,
Jak rusałka wygląda panienka,
Cała w kwieciu i świeżej zieleni.

Łotr wietrzyk figluje z warkoczami,
Skradzione kokardy wokół rozrzucił,
Trzepocze zwiewnymi haleczkami,
Jedną pochwycił, wysoko podrzucił.

Dzieweczka niezmiernie zawstydzona,
Zła, przekomarza się z hultajem,
On chichocząc podrywa sukienkę,
I bez trudu się pod nią dostaje.

Panna przegania go po rumiankach,
Spryciarz wyskoczył już z innej strony,
Potem pogłaskał ją po majteczkach,
Zupełnie złością jej nie zrażony.

Minkę panienka ma cierpiętnicy
On jednak uwielbia łobuzować,
Gdy przegoniła go spod spódnicy
W jej gorseciku zaczął myszkować

Wietrznymi pieści ją paluszkami
Obronić przed nim się nie może
Przesuwa się między cycuszkami
Podmuchem łaskocząc dziewczę hoże.

Siły już nie ma biedna dzieweczka
Więc na majową osuwa się łączkę
Wietrzyk całując ją w cud usteczka
Na palec wsuwa złotą obrączkę.

[henryk_bukowski]

...Zakochał się...wietrzyk:))

[Rif Notsel]

wiedział ... wietrzyk ... co ... zwietrzyć ...
fajny wierszyk:)
pozdr. Rif