Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to nie dąb
Bartek był moim bratem
laliśmy się po łubach
a matka prosiła do stołu
i błagała o spokój

rozgałęziliśmy się
on tam
ja tu
ona obrastała mchem
i to było naturalne

gdy zanosiłem się samotnością
nie dzwonił telefon
dzwoniło mi w uszach
od pustostanu dni
nie mogłem się opędzić
od powietrza pełnego strychu

spotkaliśmy się przy trumnie
kolejnego ściętego drzewa

Opublikowano

Czy "łuby" to jakiś sprytny manewr, nieznany mi wyraz czy literówka? Co by nie było - niezły jest ten tekst. Nie podoba mi się to "kolejne ścięte drzewo". "Nie mogłem się opędzić" też bym wyjęła. Nastrój jest. Rób, jak chcesz. Pozdrawiam. Elka.

Opublikowano

Ja bym nic nie wyjmował, wszystko ma tu sens. A łuby są świetne, zabiegi z telefonem i samotnością, cała treść zresztą porównywana do natury bardzo udana. Ciekawy wiersz.
Pozdrawiam

Opublikowano

Długowieczność i potęga drzewa w zestawieniu z kruchością ludzkiego żywota - wypadła świetnie, Rafale.

"Nie mogę iść dalej bez ciebie..."- tak mniej więcej zaczyna się piosenka "Chanel"
i tak właśnie sobie skojarzyłam w tytule, żeby pamiętać...

Wiersz odbił się we mnie głębokim echem i zostanie.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Znów wrócił dzień, kiedy jako dziecko zlęknione Widziałem to - raz - dębów wypróchniałych głusza,  Szara od mgły, która spowija i zadusza Skradające się kształty, szaleństwem splugawione.   Było tak samo - dzikie, bujne trawy lgnęły  Do ołtarza, a na nim inskrypcja wielbiąca Bezimiennego, któremu dymy z tysiąca  Wież nieczystych, przez przeszłe eony się pięły.   Ciało rozciągnięte na kamieniu ujrzałem I wiedziałem, że nie ludzie na uczcie byli; I że dziwny, szary świat nie jest mój, wiedziałem. To był Yuggoth, za gwiezdną pustką - i w tej chwili Ciało wrzasnęło do mnie głosem jak pieśń trupia I zbyt późno pojąłem, że to ciało to ja!   I Howard (to już czwarty sonet z "Fungi from Yuggoth", - jak ten strach leci): The day had come again, when as a child I saw—just once—that hollow of old oaks, Grey with a ground-mist that enfolds and chokes The slinking shapes which madness has defiled.   It was the same—an herbage rank and wild Clings round an altar whose carved sign invokes That Nameless One to whom a thousand smokes Rose, aeons gone, from unclean towers up-piled. I saw the body spread on that dank stone,   And knew those things which feasted were not men; I knew this strange, grey world was not my own, But Yuggoth, past the starry voids—and then The body shrieked at me with a dead cry, And all too late I knew that it was I!  
    • @KOBIETA muszę pomyśleć, może do Joanny D’arc:) Ale ja spalono na stosie:)
    • Ezra wtop oto potwarze.                
    • @Migrena dzięki za wizytę u mnie :) Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...