pora lekką prawdę..

[Ran_Gis]

co mu się zwoje
w rozum nie przechrzciły
a w poezyję rozpaloną
od wschodu do białego żaru

jałowe wywody korowody
wersów okazałe wzwody
a miało być kometą
co zmiecie ogonem wszystko

a tu miłość strapiona
jak w pysk bez światłocienia
smutne chwile
kiedy bełkocąc tęsknie

tośmy sobie poopowiadali
na zakochanej fali
byle dalej co amory anieli
i diabli nadali

niemoc i niedoświt
wstającej gwiazdy
gdy słuchać stękania
amplitudującego onego

niemy choć wymowny
w języku pochodnym brnie
w bełkotanie uzależnione
co przerywa serwera

zbawcze powieszenie się
na dwa tygodnie
i reaktywowanie
mniej zbawcze..

Portalini Orgii..

bo nad szumem takiej mowy
poezja nie klęka
choć pieni bełkoce
nie gasi pragnienia

jak trup co rankiem
do stołu zasiada
dowcipy gada
i formuły pseudo sadzi

na pogrzebie do trumny własnej
ćwieka zabić się nie waha
więc i my domalujmy
soczysty rumieniec

i na łeb włóżmy wieniec
ukręcony szalejem
mając nadzieję że przysypując
to teatralne tetrum galaktyczne

co je równo szpadlem klepią
a jest wystającym
fatalissimum ciepłych
zakochanych przekleństw

przejęzykowaniem
języczeniem
podszewką duszy
wywalonej na wierzch

że choć pod mogiłą
duszno bezradnie
wszystko się wyjaśni
w końcu rozsłoni

dla udającego
co pięć minut
denata
wypogodzi

bo już dość naruszone
nasze
uczytelnione
ucierpliwione zmęczenie

od pięknych
ekwilibrystycznych
humornych sztuczek
udawanej złości

powracającego
perkusyjnego rymu
cyrkulacjnego
tematu o miłości

.........................

w nieskończoność
odjechać bezkreśnie
w paranoję dali
'firlmowym pojazdem'

jeszcze i jeszcze dalej..
zlituj się Firluś
i boleśnie nie piłuj..
siebie na pół

i cierpliwych
po kres..
przychylnych Ci
strapionych wielce

czytelników też ludzi..

[Rif Notsel]

lekką .. ręką ... Ranek ... zawisłych firanek ... odsłoniłeś oczy ... jaką drogą kroczysz ... kiedy mi wymyślasz, że miłość ma ... śliska
co boli, co w zadrze ... siedzi... chodź głowę chylę... wolno mi zamknąć mogiłę ... której losu nie chcesz, albo nie znieść potrafisz... nie potepiam ... to Twój jest afisz...:)
pozdr. Rif

[Libra Send]

Jest rodzaj twórczości zwany fraszką - mam nadzieję, że nie zarzucony jeszcze. Fraszka jest dowcipna, ale może być również refleksyjna, to satyryczny sposób przedstawienia naszej rzeczywistości.
Oprócz niej jest mnóstwo innych odmian - do wyboru do koloru, każdy znajdzie coś dla siebie.
To tak jak z muzyką: jest klasyczna, jazz, metal, blues, country, disco-polo, hip-hop.
Czy były zawsze - nie, ale pojawiały się stopniowo, ponieważ ludzie widocznie ich potrzebowali.
Czy ten kto lubi np. jazz jest gorszy od tego co lubi country?
Zdarza się tak, że nie lubiąc jakiegoś gatunku spodoba się nam mimo wszystko konkretny utwór.
Tak samo jest z każdą dziedziną naszego życia polityką, wyznaniem, modą, malarstwem itd.
Preferencje są różne i to nasza osobista sprawa -najważniejszy jest jednak szacunek i tolerancja, tak myślę.
Poza tym ważne jest jak dany utwór, dzieło, obraz są postrzegane i jakie wywołuje emocje.
Co z tego, że obrazy np. Picassa są cenione - może to dobra lokata kapitału, ale w życiu nie powiesiła bym sobie czegoś takiego w domu, natomiast z przyjemnością patrzę na obraz namalowany przez mojego Dziadka, chociaż z pewnością nie jest to arcydzieło, dla mnie jednak ma wartość emocjonalną. Dlatego nie depczmy po uczuciach, bo to nie w porządku.
We współczesnym świecie jest również coś co nazywa się podażą i popytem.
Jeśli nie ma popytu nie ma też podaży.
Co do wierszy - lubię wiersze Rif-a, Twoje, Luny, Storka i paru jeszcze osób z tego forum - ale nie wszystkie jednakowo, a zdarza się i taki, który w ogóle mi nie odpowiada. Mam jednak nadzieję, że żadnej z wyżej wymienionych osób swoim wpisem nie uraziłam.

[henryk_bukowski]

...a ja dodam...że...chyba się napije:)))))))))))))))...jazgarze:)))))))))-pozdrawiam Ran....i Rif........i Libre Send...wasze zdrowie....by mi czkawką ...nie było:)))))