Januszowi

[Kazimierz Wnuk]

czy w łopocie liści
wiatr wyszumi co widział
obserwator ten biedak
jak skazaniec samotny
szepce cicho ostrożnie
czy kto odkryje co

i czy słońce bijące
z listków koron podniebnych
odbije i mrugnie
jaskrawością błękitu

i jak włócznia przeszyje
pierś spróchniałą i bladą
swoim kolcem światłości
by na chwilę poruszyć
a w obłokach turlają
iskier kulki prześliczne
i figlują i grają
i co raz to
jedna przestaje
jedna przestaje

[henryk_bukowski]

..........Debis?-pozdrawiam

[Kazimierz Wnuk]

Serdeczne dzięki. Nieskromnie powiem, że ja też bardzo lubię ten wiersz, a dokładnie piosenkę, bo po pewnym czasie od napisania tego utworu tak mi się spodobał jego rytm, że muzyka szybko pojawiła się w mojej głowie.
Smutna jest niestety okoliczność powstania wiersza Januszowi, o którego otarłem się w życiu pod jego koniec. Był pozostawionym przez rodzinę człowiekiem chorym na ciężką depresję. Gdy zmarł pozostał po nim mały neseser z kilkoma zdjęciami i dyplomem wyższej uczelni. Niegdyś, gdy był zdrowy, był znanym inżynierem.
Poczułem jakąś niesprawiedliwość po jego śmierci, pozostawionej na pastwę śmierci egzystencji.
Wyobraziłem sobie ostatnie minuty, sekundy jego życia i miałem wizję, że ta niesprawiedliwość jest tylko pozorna...i o tym jest ten wiersz.
Pozdrawiam.

[henryk_bukowski]

...tym bardziej..piękny wiersz...-pozdrawiam

[Rif Notsel]

niesprawiedliwość ... magisterką inżyniera zapisana w kościach ... aż łamie artretyzmem ... szkoda życia... na piękną śmierć ... gdy Janusz wie, co dla niego najlepsze ... :)
pozdr. Rif