To co najważniejsze

[Libra Send]

Uczono nas od dziecka sztuki dyplomacji,
Wpajano zasady, od rana do kolacji.
Mówiono, co wypada, a co nie wypada,
Wałkowano bez końca co i czym się jada.

Wchłanialiśmy przeróżne w młodości nauki,
Pędziliśmy na koncerty, oglądaliśmy sztuki.
Wreszcie dumni ze swej niebywałej mądrości
Wkroczyliśmy w dorosłość pełni naiwności.

Zachłysnęliśmy się nią - nie bacząc na skutki,
Bezmyślnie ignorując swych działań pobudki.
Praca, dom i rodzina, mąż lub żona, dzieci,
Nie spostrzegliśmy się jak rok za rokiem leci.

Wtem dnia pewnego, stojąc na kolejnym szczycie,
Zdumieni spojrzeliśmy wstecz, na nasze życie.
Odkrywając z przerażeniem, że w tej plątaninie
Gdzieś wśród spraw „niezwykle ważnych”
Nasza dusza ginie.

[Ran_Gis]

- a w ogóle to duszę dobrze jest co jakiś czas odprasować i schować z powrotem do środka..

z duszą na oparciu Ran

[Libra Send]

Jeśli chodzi o moją własną nie dopuszczam, żeby "pogniotła" się za bardzo :-) - ale popieram polecaną przez Ciebie metodę jak najbardziej :-)

[Mateusz]

masz rację Libro, umyka najważniejsze w kieracie codzienności ... piasku w klepsydrze zostało jeszcze kilka ziarenek, ale gdzie ta dusza?
a dusza w żelazku prasuje marzenia :)
pozdrawiam
Max.

[Libra Send]

Cieszy mnie bardzo, że moje przesłanie nie pozostało bez echa.
Dziękuję wszystkim za sympatyczne komentarze. :-)