Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Roześmiane, rozbawione Twoje oczy,
towarzyszą mi codziennie tyle lat.
Ich spojrzeniem ciągle możesz zauroczyć,
sprawiać,że piękniejszy jest ten świat.

Twa obecność sens nadaje memu życiu,
choć gdzieś obok ,swoje życie będziesz wieść.
Zawsze będę Twym Aniołem, choć w ukryciu,
nie pozwolę ,aby coś Ci poszło źle.

Dla mnie zawsze będziesz dzieckiem - choć dorośniesz.
Zawsze będziesz mi przesłaniać cały świat.
Będę ciągle obok czuwać - kiedy zaśniesz
i przytulę - kiedy przyjdzie czas na płacz.

Twemu dziecku powiesz kiedyś też to samo
i ochronisz - gdy zobaczysz w oczach łzy.
Choć niełatwo być dla dziecka supermamą,
tylko z Tobą ,mają sens wszystkie dni.

Opublikowano

"piosenka nadopiekuńczej mamusi"

trzeba puścić dziećki w świat ;)

w ostatniej zwrotce mieszają mi się odbiorcy...

Twemu dziecku powiesz kiedyś też to samo
i ochronisz - gdy zobaczysz w oczach łzy.
Choć niełatwo być dla dziecka supermamą,
tylko z nim ,mają sens wszystkie dni.


nie wiem, czy taki był zamiar
pozdrawiam
Anioł.

Opublikowano

Po pierwsze wierszyk musiał być ''uniwersalny'' bo mam dzieci obojga płci :)
Po drugie - moje dzieci już wyszły w świat.
Po trzecie - jedno dziecko ( córka) - też ma już dziecko - więc to do niej skierowane są te słowa :)

A dzieci - zawsze będą dziećmi ,nawet jak będą miały sto lat. I zawsze będzie się człowiek o nie martwił... choćby z daleka :)

Opublikowano

Elu, nawet nie musisz tłumaczyć - to są normalne, piękne uczucia, całkiem normalnej Matki.
Przeważnie nie wyrażamy tego o czym piszesz gadaniem, lecz czynami i naszym trwaniem przy dzieciach. Wiersz jednak jest po to, aby można było sobie pozwolić na uzewnętrznienie tego
co w duszy gra i nie ma to nic wspólnego z nadopiekuńczością. Przy okazji polecam wiersz "Macierzyństwo" B.A.C.Storka (na tym Forum) - okazuje się, że są mężczyźni rozumiejący w czym rzecz :-).

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...