Fatalne zauroczenie

[Marek M]

To moment, iskra
i tracisz głowę,
bo nagle ujrzałaś to,
czego wcześniej nie widziałaś.

Jest naj…drugie naj…same naj!!!
Doprawdy brak tchu.

Noc duszna bez końca,
tak długo samotnie,
i wstajesz i wzdychasz,
a serce łomoce.

Czas… Chwila za chwilą
się wlecze okrutnie.
Bez niego, czy bez niej,
wszak wszystko jest smutne,
więc lecisz jak wariat,
spotkanie, dziewiąta,
a chichot ironii
wychodzi już z kąta.

Spróbujmy, mieszkajmy!
My! Razem i wspólnie,
nie będzie tęsknoty
(zwyczaje ogólne).

Ni chwili wytchnienia,
wciąż kocioł buzuje,
tygodnie, miesiące,
wszak nic się nie psuje…

Nic?
Fascynacja!!!

I kiedy już myślisz,
że szczęście złapałaś,
że jeden, jedyny,
przychodzi ten moment,
i nagle dostrzegasz
wszystko, czego wcześniej
w miłym nie widziałaś.
Przeciętność, banalność,
brutalność i inne,
nieczułość, skłonności,
co najmniej dość „winne”.

To przejdzie?!
Nie przejdzie!
Jak zawsze, jak zwykle!

Wali się skała,
leci sklepienie,
spada zasłona –
fatalne zauroczenie.

[Agnieszka_Horodyska]

Nie z doświadczenia, ale z obserwacji i opowiadań - wiersz prawdziwy :)
Chociaż ciągle zastanawiam się, czy to musi być takie tragiczne, a nie po prostu - inne.

Czyta się miło i przejrzyście.
Pozdrawiam!

[krzywy olek]

o fatalnym zauroczeniu można i tak
;)

[Marek M]

Czy musi być tak tragiczne? Pewnie nie, ale staje się tragiczne. Miłość zaślepia i zakochanemu niczego się nie wytłumaczy. Miłość jest piękna, ale czasami to choroba.
Wiersz napisałem na podstawie autentycznych zdarzeń. Najpierw euforia, zauroczenie, a potem rozczarowanie. Miało być cudnie, taki wspaniały chłopak, ale nie było.
I o tym napisałem. Miała być poezja, ujawniła się szpetna proza, szpetny charakter amanta, a dziewczyna za tę fascynację płaci.

[Agnieszka_Horodyska]

Rozumiem. Jeśli chodzi o konkretną sytuację, to na pewno może być tragicznie. Bo, szczerze pisząc, po przeczytaniu starałam się przenieść sytuację z wiersza na wszystkie małżeństwa, jakie kiedykolwiek powstały ;)
Pozdrawiam!

[Oxyvia]

Niezły wiersz czy może wierszowane opowiadanie. Ale w pewnym momencie załamuje się rytm:

I kiedy już myślisz,
że szczęście złapałaś,
że jeden, jedyny,
przychodzi ten moment,
i nagle dostrzegasz to,
czego wcześniej nie widziałaś.
Przeciętność, banalność,
brutalność i inne,
nieczułość, skłonności,
co najmniej dość „winne”.

To, co pogrubione, nie trzyma rytmu, powoduje fałsz. Reszta muzyczna i taka, jak trzeba. :-)