zmierzch

[Rif Notsel]

idzie spać słońce, a światło wraz z nim
nurkuje tarczą za widnokręgiem
od dołu pomarańczem podświetla chmury
szkicuje harmonię swym węgłem

wszystko powoli spokojnie zasypia
ziemia, niebo, utrudzony człowiek
czas odpoczynku i sjesty od życia
zamknięcie zmęczonych powiek

pora by przyszły sny marzeniami
natchnione i ciepłe, takie bez koszmarów
balsamem dla duszy, relaksem dla ciała
zmierzchem zza różowych okularów

[Hauru]

Zmierzch czyli tak zwany "Twilight" - tak jak jego książkowy imiennik zawiera wypaczony z wszelkiego realizmu, gumisiowy pseudo-dramat.
Rymy w tym wierszu ośmieszają ludzką inteligencje, zrymowanie "widnokręgiem" i "węgłem" zasługuje na złotą malinę a "koszmarów" i "zamów" na ignobla.
Mała łezka mi w oku się kręci bo cholerka nawet można by było coś z tym zrobić gdyż swoją kompozycją ma ten wiersz jakiś urok, jednak nie jest to jeszcze to; jakby ktoś mi wybił otwór w ścianie i nazwał to drzwiami. Spełnia swoją funkcje ale nie jest za bardzo estetyczne.

[Rif Notsel]

estetyczny poeto ... wyimaginowany pseudo-recenzencie ... szczęścia życzę o zmierzchu ...
i kolorowych ... mimo wszystko ...
lubię maliny :)))
a otwór z drzwiami, czy bez ... i tak nie trafisz ... najpierw musisz popieścić ... i po palcu stary, po palcu ...
pozdr. Rif