Płyń Orle Biały

[Józef Bieniecki]

Płyń Orle Biały

Unieś ku niebu swe białe ramiona,
Ku miejscu które jeno myśl się ima,
Niech z woli Boskiej będzie poświęcona.
Którą podźwigasz na barkach olbrzyma.

Płyń Orle Biały niezmierzonym szlakiem,
A myśl natchniona jak gwiazda zaranna,
Ducha Świętego będzie zawsze znakiem,
I hojna w darze jako nieba manna,

Z Twym wstawiennictwem niech Pan nam policzy,
Cierpienia Ojców i krzywdy bez miary,
Odejmie kielich, u słupa nie ćwiczy,
Za stare grzechy, współczesne ofiary.

My Twoje dzieci, błądzimy, Ty karzesz,
Lecz łezka dziecka jedna wiele może,
My zawsze słabi, nie wielcy mocarze,
U Twoich kolan cisi i w pokorze.

Jak będziesz srogim, Ojcze, to Ci rzeknę,
Nie będę dalej u stóp Twoich korzył,
Pod płaszcza skrzydła, Matki mej ucieknę,
A na Nią pewne, nie będziesz się srożył.

Dlatego proszą mali buntownicy,
By Ci pokora nasza była miła,
A wstawiennictwo do Bogarodzicy,
Należne łaski dzieciom Twym wróciła.

Józef Bieniecki

[Jan_Wodnik]

Spójny i czytelny. Co do formy - XIX w /dwudziestolecie międzywojenne. Mimo to czytam z pzyjemnością , może przez to nawiązanie do przeszłości. Pozdrawiam