Tatry-Legend czar

[Józef Bieniecki]

Tatry- Legend czar

W zgnitych dziś belkach na szałasie,
Gdzie słom z powały wiszą knuty,
Smętny wiatr snuje myśl o czasie,
Żałośnie wraca do tęsknoty.

O liście trąca, u dębiny,
Która tych czasów nie pamięta,
Legend wsłuchana u doliny,
Od drzew staruszek, to rzecz święta.

Stare klepisko u bacówki,
Gdzie stary baca często siadał.
Staje wspomnieniem u Wicówki,
O zbójowaniu opowiadał.

O kościeliskich wilczych jamach,
Ślepiami jaskiń nocą straszą.
O nowotarskich możnych kramach,
Ze zbójowania oczy kraszą.

W sumienie koli bite piętno,
Choć czasów była taka pora.
Skorym słuchaczom uszy więdną,
Dzisiejszych czasów w nich przekora.

Od starych legend u Krywania,
Dreszczem po karku mrowie ciska.
Dzikich Juhasów od zarania,
Groników cichych uroczyska.

Tam gdzie ku nieba wspina grania,
Kosodrzewina wije wężem.
O Sabałowe tchnie bajania,
I wojen dudni tu orężem.

Tu ciemna nocą i cień pyta,
Na orlich gwiazdach dumne godło.
Czasów historie ranek czyta,
Mnichy oddane cichym modłom.

A wiatr swawolnik zwany halny,
Kronikę Tater wierną piszę.
I kiedy staje się nachalny,
Ją wkomponuje w tę gór ciszę.

Józef Bieniecki

963) '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''