piorun

[Hanna Lesicka]

błyskawica, uderzenie pioruna
prosto w zakamarki skołatanych myśli
ognista kula w głowie tysiacami wyładowań
pulsuje i żywym ogniem lśni
kamieniem na drodze rozsądkowi

wszystko poprzewracane, nie ma końca
wiruje w swym tańcu smutek z tęsknotą
jak to bardzo boli, jak bardzo
miłość poprzeplatana z głupotą
gdy serce rozprute wyrywa nadzieję
z korzeniami

szum w głowie odwieczne zadaje pytania
po co i dlaczego musi tak być
ludzkim sumieniem niedowartościowania
rozwalają, prują mózg, aby móc tkwić
dalej w nim tkwić

zaorane pole neuronów splotem bodźców
odczuwa niedosyt istnienia
woła rozpaczą o prawdę i uczucie
gdy piorun wystrzelony z nieba
istotą stworzenia, snów spełnienia
pozostaje odwieczny

błyskawicą rozłupana świadomość
jak młody orzech
jedzona prawdą bez skórki
bo jest mniej gorzka