W puszczy III

[M_Patriota]

Dzień nie goni nocy -
Noc nie goni dnia -
Czas nie ma południa, ani północy,
Zatem żyć tutaj tym, co od życia dostali łupnia.

Tętni życie puszczą skrzętnie zharmonizowane -
Ten świat tutaj żyje w symbiozie
Z Przyrodą i Naturą od czasów zarania,
Aż pragnie się podziękować przeznaczeniu,
Że się jest tutaj w tym środowiska obozie.

Dziedzictwo żywe: lasy, łąki, pola,
Rzeki - zasoby żywej Przyrody.
A poety natchniona jest rola
Ująć na papier choć skrawek tej urody:

Architekci, urbaniści tutaj nie są znani,
Tutaj tę rolę dzierżą zwierzęta i ptaki -
One świtem przez ludzi są witani,
Przy wschodzie słońca - dając dnia za piękne znaki.

Dnie promieniują kolorytem - pieczołowicie dokładnie -
Prawdziwą Perłą Podlasia na horyzoncie.
A moim zachwytem jest ująć to starannie
Piękno Natury okiem na całym froncie:

Las kompleksowo piękny - cały -
Piękno symbiozy Natury i Przyrody,
A w nim, ja człowiek mały,
Szczęśliwy, choć bez żadnej urody.

Czas mnie tutaj nie goni,
W przeciwieństwie do innych w betonowym skupisku.
Tutaj pióro w ręku w czasie mnie broni,
Nawet się cofa do dzieciństwa w ptasie siedlisko.

Nie ma chaosu i nieładu,
Wszystko ma cel i zasadę.
Nawet żadnych zmian nie widzę śladu,
Zatem w tym świecie nawet ja dam sobie radę.

Wszędzie zielony dach
Jak sięgnąć okiem.
Żaden tu mnie nie otacza strach,
Tylko cieszę się puszczy urokiem...

Jest tutaj ład, porządek
I nikt nikogo nie intryguje.
Wszędzie Natury harmonia - wspólnota, rozsądek
I to wszystko, co dla poetyckiej podniety znajduję:

Wolność, wszędzie wolność aż tak,
Jakobym stał się ulotny na duszy.
Lecz nie jest to odchodzenia z tej Ziemi znak,
A życie natchnionego poety, który co chwila się wzruszy...

Za wszystkim i przez wszystko,
Co tutaj w wierszu było -
Jest tak prawdziwe, najprawdziwsze wszystko,
Które się dzieje na jawie, a nie się wyśniło.

WIERSZE Mietka [ STR. 5 ]