Czy to tak trudno zrozumieć (nie tylko co do użalania się nad sobą)

[WiJa]

Żeby nie było, że nie wiem co jest grane, jakby mógł ktoś pomyśleć, jak mało to zawistnych mi ludzi myśli. Wyjaśniam więc im i żeby tylko im, jak to się ze mną sprawy mają, że się tak podziało, jak podziało.
Po prostu, wychowałem się w takiej rodzinie i w takim środowisku (jakby jedni chcieli - pod szkłem, a drudzy uważali - pod kluczem), gdzie nie było użalania się nad sobą. A nie było, bo nie uchodziło żalić się. I już. Żadnego więc tłumaczenia (co to jest takim usprawiedliwianiem się) co, jak i dlaczego? I czego to miałem nie rozumieć, nawet jeżeli rozumieć nie było co. A co było? Po co jeszcze dzisiaj wywoływać wilka z lasu. Tym bardziej, że niektórzy tak bardzo o to zabiegają. Kiedy ja chyba nie muszę dać się sprowokować, dając odpór komuś i upust sobie.

I jeżeli już się martwię czymś, to nie koniecznie tym, czym by niektórzy chcieli, żebym nic, tylko się martwił. Jakby to inaczej powiedzieć - poniekąd mam większe zmartwienia, ale też mam większą satysfakcję.
Po prostu, cieszy mnie to, o czym by nikt nawet nie pomyślał, że to może cieszyć, i nie martwi mnie to, co chyba każdego by martwiło, zresztą przyprawiając o zawrót głowy. A martwiłoby, czyż nie dlatego, że się przyjęło martwić, czym się człowiek martwi, a nie przyjęło się, że to, co może martwić, nie musi martwić. I tak jest na moim, jak i na czyimś miejscu, ale (wszak, jednak) nie do końca. Bo kim by się nie było, kimś trzeba się jeszcze urodzić, najlepiej samemu z własnych przeżyć, co to one odmieniają człowieka, czasami diametralnie. Powiem to jeszcze tak:


Nie takie proste - jak najprościej

Poza tym że człowiek
już się urodził (z Matki i Ojca
jako ciało i dusza)
od czegoś trzeba zacząć -
niejako samemu
(ze siebie żyć i życie dawać)
wobec całego świata.
Wobec świata który nie takie
jak tylko przeżyć -
tylko jak człowiekowi przeżyć
(a nie jak bydlęciu) -
rzuca człowiekowi wyzwania
(a nie rzuca bydlęciu).

[Wanda Szczypiorska]

Panie Wiesławie to jest kapitalny tekst kiedy czyta sie głośno jak monodram. Miałam wielką frajdę czytając w ten sposób.