zawsze pachniałaś świeżym chlebem

[teresa943]

trudno pokonać zatrzaśnięty opór
w awaryjnym przesmyku brak niszy
by ciszą ukoić nagniotki wymówek

co dzień pod wierzchem otoczki
swojskie licho ostrzem intencji
tnie bez pardonu że tylko oszaleć

zamilcz zanim spakuję walizy
bez wizy odjadę gdziekolwiek
byle jak najdalej od piekła

trafię pod zielone drzwi
z przyjaznym aromatem
odnajdę wypieczony bochen

[ase ena]

tekst niesie konkretne przesłanie, odnajduję w nim zmęczenie i bezradność ale nie tylko , ponieważ zabłąkał się w nim promyk nadziei, że będzie lepiej jak uda się wyrwać gdzieś daleko,to taki rodzaj marzenia wielu ludzi, którzy żyją,pracują i uczą się ale nie przestają marzyć o lepszym jutrze, coś co w samym wierszu zwróciło moją uwagę to pierwsza połowa tekstu, podczas czytania sprawia wrażenie trochę innego niż druga połowa wiersza, pierwsza część jest bardziej chaotyczna, mniej zrozumiała dla czytającego, pozostawiająca coś nie coś do dopowiedzenia, natomiast druga część bardziej przewidywalna, uporządkowana i daje czytelnikowi także pełniejszy opis sytuacji "byle jak najdalej od piekła", wiersz jest ciekawy, ok, w niektórych tylko miejscach warto byłoby pomyśleć nad innymi określeniami np. "bez wizy odjadę gdziekolwiek " lub "pod wierzchem otoczki " pozdrawiam

[Biała Lokomotywa]

Powrót do domu - w ucieczce od nieudanego czegoś - ewentualnie do miejsca, który ten dom przypomina. Dobrze gdy się taki trafia:)
Pozdrawiam Krysiu.

[Ela_Ale]

W Twoim wierszu, Krysiu, są nisze. Trzeba dobrze poszukać. Jak w podziemnym tunelu wysepki na zjazd. Wtedy staje się wiadome to, co chciałaś powiedzieć. "Nagniotki wymówek" - dobre! Serdeczności. Elka

[Gość]

Jak dla mnie troszkę przeładowany określeniami. Ale pomysł dobry bo oparty na rzeczywistości.

Czytam sobie tak:


zawsze pachniałaś

trudno pokonać opór
w awaryjnym przesmyku brak niszy
by koić wymówki

co dzień swojskie licho
tnie bez pardonu
że tylko oszaleć

milcz zanim spakuję walizy
pojadę gdziekolwiek
jak najdalej od piekła

trafić pod zielone drzwi
z przyjaznym aromatem
odnajdę wypieczony bochen

Pozdrawiam Krystyno.

[Waldemar Talar]

Witaj Krystyno - ja powiem krótko - wiersz bardzo delikatny i miły .
Miły dlatego że zakończony kolorem , delikatny bo pachnie chlebkiem .
pozd.

[zdrojek]

Ucieczka przed światem, niezrozumieniem, brakiem przystosowania i niemożliwością wypowiedzenia swojego zdania (owym brakiem niszy, jak to świetnie określasz) jest przyczynkiem do ucieczki, do zawierzenia archetypom dobra i miłości. Według mnie wypieczony chleb jest archetypem domowego ciepła, rodzinnej miłości. Piękny wiersz.
Pozdrawiam.

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj ase ena :)
Cieszę się, że tak wnikliwie czytasz i komentujesz. To bardzo buduje autora. Słuszna uwaga, że pierwsza część różni się od drugiej - można by rzec "jak piekło od nieba", więc ten kontrast zamierzony. A co do kwestii przemyśleń nad niektórymi określeniami - one są przemyślane i choć skąpe, mówią bardzo wiele (ponadto stanowią rymy wewnętrzne).
Dziękuję.
:))
Serdecznie pozdrawiam -
Krystyna

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może niezupełnie "powrót", ale i tak można zinterpretować.
Dziękuję Biała Lo...
:))))
Cieplutko pozdrawiam -
Krysia

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajnie, że umiesz te "nisze" wyłapać i o to mi chodzi :)
Dziękuję Elu :)
*D
Cieplutko pozdrawiam -
Krysia

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czytasz to, co istotne, więc moja radość wielka, ale...
bez "przeładowań" wiersz zmienia ostry wydźwięk
i traci rymy wewnętrzne.

Dziękuję serdecznie.
:))
Pozdrawiam ciepło -
Krystyna

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Waldku :)
Mówisz krótko ale karmisz autora treściwie...
Dziękuję serdecznie.
:)
Pozdrawiam wiosennie.
Krystyna

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nic ująć, nic dodać, Zdrojek, trafiasz w sedno.
Dziękuję.
:))
Pozdrawiam serdecznie.
Krystyna

[Bolesław_Pączyński]

Wiersz sympatyczny, początek z domieszką goryczy
zakończenie cieplutkie i miłe.

W codzienności zagubiona
w monotonii szarych dni,
wieczorami rozmarzona
biegniesz do zielonych drzwi.

Przekraczasz progi gościnne
umęczona lecz radosna,
myśli masz takie niewinne
uśmiechnij się bo już wiosna.

Serdeczności Krysiu:)

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bolku, naprawdę potrafisz rozpylić wiosenną aurę!
Popatrz, uśmiecham się :)))))))))))))))))

Dziękuję za wierszowany koment.
Serdecznie pozdrawiam -
Krysia