„Omen (Napisana ścianie)”

[wyklęty romantyk]

Oddaje Ci moje serce.
Trup mój w pół rozkrojony.
Bierzesz je w swoje ręce.
Krew bryzga na wszystkie strony.

Czemuż to tak boli?
kroisz mnie tak dokładnie, powoli.
Wzrokiem mnie zabijasz,
Moje serce w rekach twoich niewoli.

Pół świadomy żywota swojego,
zawieszam na niej z trudem oczy.
Zapamiętam na pewno jedno,
uśmiech jej uroczy.


Tego uśmiechu już nie ujrzę nigdy,
Tak… Zapamiętam


Tak, ten uśmiech na pewno,
Co nie jednego napełniał radością.
Tak jak mnie na nowo, gdy ją ujrzałem,
ogarniał misterną błogością.


Za co te wszystkie krzywdy?
Tonący chwytający się brzytwy…

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm. Trochę niekonsekwentnie jak dla mnie. Bo na początku jest trup, na dodatek rozkrojony, ale jeszcze zabijany wzrokiem... a na końcu na nowo ujrzał. Zastosowane zestawienie przeciwieństw jakoś mnie nie pociąga.
Pozdrawiam.