Niewidomy

[Józef Bieniecki]

Niewidomy

Niech Cię zobaczą Boże mój,
Me oczy niewidzące.
Chociaż mej duszy jesteś Zdrój,
Nie wiem -co Bóg i słońce.

Oczami Nieba patrzeć chcę,
Na ziemię mi nieznaną.
Gdy nieba znajdę w końcu dom,
Przekroczę życia bramę.

W poznanej funkcji zwinę nić,
W kłębuszku dotrę w serce,
I każdą widząc dotknę rzecz,
Będę Ci wdzięczny wielce.

Niechaj mój Anioł, wierny Stróż,
Mym powiernikiem będzie.
Ty w jego ręce podróż złóż,
Bez końca w wieczność wiedzie.

Oczami duszy dzisiaj patrzę,
A obraz cały szary.
Myśli i serce się kołacze,
Nie znając kształtu, miary.

Oczami duszy,tak bym chciał,
Zabłądzić chcę z oczyma.
Z tych oczu mych udziały miał,
Nie musiał kogoś trzymać.

Józef Bieniecki


880) "Witold" Pilecki

"Chciałem być kamieniem",ale serce drżało,
Jakimś strasznym odruchem w gardle kołatało.
Kołaczące myśli-połapane cudem,
Nogi słabe drżące-powstrzymane z trudem.

Koniec świata- bo w piekle,nie może być gorzej,
Ciągła praca o głodzie,gdzie głowę położyć.
W ekstremalnych warunkach i na chwiejnych
nogach,
Tajnej organizacji wykuwała droga.

Duch przetrwania,oporu-to misja szczególna,
Likwidacja masowa-to opcja ogólna.
Raporty i meldunki z piekielnych czeluści,
Wzięte w ryzy wojskowe-nie można odpuścić.

Obozową gehennę przeżył z własnej woli,
I życie niewolnicze,obozowej doli,
By złożyć na stosie w Ołtarzu Ojczyzny,
Kiedy Polska goiła powojenne blizny.

Klice konfidentów podesłanych z Moskwy,
Apetyty na władzę w jej objęciach rosły.
Trzeba będzie wyniszczyć polskich patriotów,
Ci byli za Ojczyznę znowu polec gotów.

Zamęczono w katowniach,gnębiono fizycznie,
Stosowano udręki długo ,metodycznie.
A gdy w końcu zabito,grzebią bezimiennie,
Aby wszystkim narzucić po śmierci brzemienie.

Dziś pomniki zbrodniarzom,wyrodnym osobom,
Z człowieczeństwa wyzutych-czołobitnym grobom.
Już za chwilę odleją pomnik Robespiera,
Obok stanie bohater-Harego Potera.

Józef Bieniecki