Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


byłem parę dni temu na obozie kadry małopolski w gimnastyce z moimi zawodnikami i z ośmiolatkami grałem w scrable, dali radę(-:, słowa takie jak metafora kontempluję były co prawda trudne ale dla tego jest taki zawód jak nauczyciel, żeby malucha nauczył. Choć panie Kamilu dzieci nawet gimnazjalne mają problem z czytaniem ze zrozumieniem więc wątek na dłuższą dyskusję.
pozdr

p.s "złotobarwne" jak piszę razem to mi słownik podkreśla na czerwono)-:
pozadr

nie zawsze trzeba liczyć na korektor internetowy (czerwona kreska...) warto mieć wiedzę ogólną , ale przy kłopotach w internecie jest dziesiątki słowników różnej maści, są porady językowe itp itd

pozdrawiam

tak więc dziękuję za baczne oko i poprawię błąd
pozdr
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mickiewicz mieszał jeszcze bardziej , a w niczym mu to nie przeszkodziło , wręcz przeciwnie np. W 'Panu Tadeuszu' opis sadu i ogrodu - totalne pomieszanie - chodziło o wspomnienie , wrażenie , cieszenie się obrazami z przeszłości

Wierszyk śliczny
Pozdrawiam Stary Kredens
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mickiewicz mieszał jeszcze bardziej , a w niczym mu to nie przeszkodziło , wręcz przeciwnie np. W 'Panu Tadeuszu' opis sadu i ogrodu - totalne pomieszanie - chodziło o wspomnienie , wrażenie , cieszenie się obrazami z przeszłości

Wierszyk śliczny
Pozdrawiam Stary Kredens


dziękuje
pozdr
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mickiewicz mieszał jeszcze bardziej , a w niczym mu to nie przeszkodziło , wręcz przeciwnie np. W 'Panu Tadeuszu' opis sadu i ogrodu - totalne pomieszanie - chodziło o wspomnienie , wrażenie , cieszenie się obrazami z przeszłości

Wierszyk śliczny
Pozdrawiam Stary Kredens

no i chcesz pan powiedzieć , że to logiczne!

podziwiam - tiu niczemu nie można się dziwić - payton się kłania
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




autor ma tego świadomość i zrobił to z umyślnie((-:
pozdr


Macieju lepiej sie przyznać do błędu wynikającego z niewiedzy niż brnąć w śmiesznośc , wszak pan Mithotyn ma niezaprzeczalną rację , a ci co ci kadzą najnormalniej cie podpuszczają :) - chcesz, brnij w to i się osmieszaj coraz bardziej, bo oni ośmieszając sie nic nie ryzykują , bowiem to twoja sprawa
Opublikowano

w ściółce śliczne kapelusze
dla grzybiarzy istny raj
przebiśniegi dzikie róże
wielobarwny leśny gaj

Często bywam w lesie, ale żeby grzybki obok przebiśniegów rosły ... nie spotkałam.
Biedne dzieciaki :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




autor ma tego świadomość i zrobił to z umyślnie((-:
pozdr


Macieju lepiej sie przyznać do błędu wynikającego z niewiedzy niż brnąć w śmiesznośc , wszak pan Mithotyn ma niezaprzeczalną rację , a ci co ci kadzą najnormalniej cie podpuszczają :) - chcesz, brnij w to i się osmieszaj coraz bardziej, bo oni ośmieszając sie nic nie ryzykują , bowiem to twoja sprawa


och jak się ośmieszyłem jest mi niezmiernie przykro, biję się w pierś i lecę czym prędzej do spowiedzi(((-:
pozdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...