Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Są dwa wyjścia, albo ten wiersz jest tak genialny, albo to prowokacyjny i przypadkowy włąściwie zlepek znaczeń. Niby wydaje mi sie , że za mało napisane, ale ta ostatnia zwrotka zamyka wiersz jak klamra, co sprawia, że jest spójny. Czegoś mi tu jednak brakuje... Może jednego oczywistego słowa, które by mi pomogło zrozumieć do końca? Może innego tytułu... Nie wiem. Wiem teraz jedno: wiersz jest bardzo dobry, bo go kontempluję, a robię to bardzo żadko. Gratuluję.

Adam

Opublikowano
CYTAT (Adam Raj @ Aug 8 2003, 10:50 AM)
Dla mnie nieco nienaturalne są niektóre wyrazy, ponieważ nie używamy zazwyczaj w mowie potocznej pojęć w stylu: aksjomat.
Poza tym jest OK.
Duży plus za przemyślenie.

pozdrawiam

Biorę w obronę ten tekst! Niejaki Mickiewicz też użył słowa nie używanego potocznie w "Panu Tadeuszu". Chodzi oczywiście o kutasa. Nikt wtedy ani teraz nie używa tego słowa. Wieszcz wiedział co robi. Aksjomat joaxii jest tak samo na miejscu jak kutas Miskiewicza...

biggrin.giftongue.gifcool.gifrolleyes.gifdry.gifsmile.gifblink.gifwink.gifohmy.gifph34r.gif

Adam
Opublikowano
CYTAT (oyey @ Aug 8 2003, 01:44 PM)
ostatnie 2 wersy powodują że wiersz brzmi jak pasztet melodramatowy
niesmaczny

nie bo to tylko wymówka...
ach, jak dawno nikt nie powiedział o moim wierszu pasztet...
oyey, dobrze że jesteś
Opublikowano
CYTAT (Adam Szadkowski @ Aug 8 2003, 02:01 PM)
CYTAT (oyey @ Aug 8 2003, 01:44 PM)
melodramatowy

Spieszył się gdzies, czy co?

smile.gif

Adam

Ty profanie!!!
To celowy zabieg mający na celu w genialny sposób zasymilować dwa przymiotniki: melodramatyczny i matowy!
Chylę czoło z czcią przed Najwiekszym...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @aniat. To tak jak ja. Czuję atawistyczną bliskość z nimi. Kiedyś współczułem im, że nie mogą się przemieszczać, jak My. Ale później zrozumiałem, że są całością, odczuwają i są współobecne (drzewa) w każdym lesie i drzewie - to może My powinniśmy im zazdrościć :-) Jako "ogrodnik z przymusu" (mieszczuch z Zagłębia),  tylko ja wśród rodzeństwa odczuwałem radość wśród roślin, więc podjąłem się dbania o sad i las na działce Moje Mamy, u podnóża Łopuszy, "u nas" mówi się "Łopusów" (Beskid Wyspowy) i polubiliśmy się od razu. Drzewa mają u mnie zapewnione "dożywocie", chyba, że obumierają lub łamią się od wiatru. Niektóre gatunki szybciej rosną i się starzeją - brzozy, wierzby, czeremchy. Niektóre rosną tak spontanicznie jak chwasty. Inne rosną powoli i nabierają przyspieszenia z czasem.  Nie sądzisz, że mężczyzna powinien umieć "zabić" :-)
    • @aniat.   Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem.  Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili. 
    • @beta_b   To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.
    • niebo ma sporo przejasnień już nie jest pochmurno jak po bitwie róże różami mogą ukłuć choć jeszcze nie kwitną trawnik już wzywa do koszenia na drzewach coraz więcej liści mam gdzieś tęsknotę za metrem liczy się dziś
    • @Waldemar_Talar_Talar   Piękna jest Twoja tęsknota, wzruszająca. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...