nie próbuj mnie więcej tak dotkliwie
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 620
okruchy chleba na stole
to nie bałagan to
smutna rozmowa
rozmowa o łzach i głodzie
które niestety świat
szpecą
okruchy chleba na stole
to nadzieja na coś
lepszego
coś co smakuje ma
w sobie moc
która żyje
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 55 odpowiedzi
- 1 024 wyświetleń
-
- 51 odpowiedzi
- 1 016 wyświetleń
-
- 50 odpowiedzi
- 920 wyświetleń
-
- 50 odpowiedzi
- 1 263 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 815 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez vioara stelelor · Opublikowano
@RrrPrzepiękny obraz miłości, która się gubi. Metafora lemniskat, kreślonych najpierw na skórze, potem na sercu - coś wspaniałego! Jak ex-libris czułości. Ta relacja jest trudna, pełna bólu. Widać, jak bardzo peel chce ją scalić i ocalić, naprawiać, otoczyć troską. Szuka drogi do bliskości, a ta droga jest wciąż ślepa, urywa się przedwcześnie. Czasem nie można naprawić tego, czego się nie zepsuło, a wyczuwam gdzieś podskórnie, że tak właśnie tutaj jest. Pozostaje bezpieczny gest, a symbol nieskończoności mówi - trwam, jestem. Bo tylko tak mogę jeszcze kochać. To kolejny Twój wiersz, który emocjonalnie jest mi bardzo... bliźniaczy ;) -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
@MyszolakTak, to jest ważne dla obydwu stron, chociaż każda wychodzi z innej głębi. @Berenika97Dziękuję. Spojrzałam dzięki Tobie na tej wiersz trochę z innej strony i zauważyłam w nim coś, co mi umknęło, a jednak nieświadomie pojawiło się w tekście i stanowi jego filar. @MigrenaDziękuję, od Twoich miłych słów aż zakręciło mi się w głowie :) @Jacek_SuchowiczLove story - może tak, może nie, ale budować nie da się na gruzowisku. @iwonaroma @Charismafilos Miło mi. Ale lepiej jednak, żeby nie trzeba najpierw naprawiać tego, co się zepsuło ;) Pozdrawiam wszystkich miło :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Robert Witold Gorzkowski To jeden z tych wierszy, które zostawiają ciszę po przeczytaniu. Jest bolesny. Ten wiersz to portret kogoś na krawędzi. "Gotowy jestem już odejść, nawet otchłanie przemierzyć" - ta deklaracja brzmi jak testament. Ale ostatni wers to pęknięcie w tej pewności - "jak mam przekonać rozum by w tą sielankę uwierzyć". I tutaj jest cały dramat. Bo "sielanka" to pewnie obietnica spokoju, nirwany, końca cierpienia - ale rozum wie, że to może być tylko iluzja. Że decyzja jest nieodwracalna. Widzę w tym tekście kogoś, kto jest zmęczony do granic wytrzymałości, ale którego rozum - ten ostatni, uparty strażnik - wciąż zadaje pytania. I właśnie to pytanie na końcu jest najważniejsze. Bo dopóki ktoś pyta, dopóty jeszcze szuka. Dopóki wątpi, dopóty nie podjął ostatecznej decyzji. Przejmujący jest wiersz. -
Przez Konrad Koper · Opublikowano
Bogacze wywyższają się skutecznie urodzą się kosmicznie -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
@MIROSŁAW C.Dziękuję, masz rację :) I Albert Einstein też :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się